Toen kwam de andere les, 2. de Koude Oorlog. Een halve eeuw was de wereld uitgegaan van twee supermachten, zelfs de meeste fanatieke anti-communisten gingen uit van de permanentie van het oostblok. En toen opeens viel de muur, en nu is Rusland een gewoon arm Aziatisch land dat hoopt te delen in de geneugten van het kapitalisme.
 
De les van de Koude Oorlog luidt: denk niet dat je die gekken serieus moet nemen. ‘Honderd maal de hel open laten gaan”, het zou wat, over tien jaar kijken we naar de fanate moslims terug zoals nu naar de de Bader-Meinhoff Gruppe, nooit meer van gehoord. Dus, Bush zegt dat duidelijk: we moeten gewoon onze poot stijf houden tegen “the terrorists”, dan komt het goed in Irak.
 
Ik ben bang dat dat te snel voorbij gaat aan die eerste les, die uit Vietnam. Misschien werden de Amerikanen heel even binnengehaald als bevrijders, omdat ze Saddam Hussein eruit geknikkerd hadden. Maar als het erop aan komt dan willen mensen niet dat hun land bezet wordt door een natie van de andere kant van de wereld, ook niet als je die na juni een blauwe helm opzet. Dan denken de Shiieten toch: blijf met je rotpoten van onze rot-Soennieten af.
 
De Vietnamezen waren braver en volgzamer dan de Irakezen zijn; daar kon een vreedzame wederopbouw op gang komen. Irak is een ramp: een cultuur van geweld, cynisme over de toekomst, etnische verdeeldheid, recente geschiedenis van haat. De Irakezen zijn ook minder dan de Vietnamezen bereid om zich te schikken. Wie heeft er zelfs ten tijde van de oorlogsmisdaden in My Lai ooit gehoord van Vietnamese terroristen in Amerika?
 
Ik ben bang dat de mensen die Irak spiegelen aan de Koude Oorlog (gewoon even volhouden, dan komt het wel goed) dat die ongelijk hebben, en de mensen die het spiegelen aan Vietnam of Joegoslavie, gelijk. En dan hebben we dus geleerd van de geschiedenis, maar helaas het verkeerde hoofdstuk, en dat foutje gaat nog duizenden mensen het leven kosten.