Het importhuwelijk is als een fusie tussen twee bedrijven, als een overname van een zwak bedrijf door een bedrijf met betere vooruitzichten.
Importhuwelijken hebben met economische keuzes te maken.
En zelden met verliefdheid alleen.
Net als met fusies is de culturele component vaak de sleutel tot succes. Beide partners willen hun perspectief op groeiende welvaart verbeteren in een wereld vol hongerige concurrenten. Door te trouwen en internationaal te gaan behaal je aanzienlijke schaalvoordelen.
 
Het is dan ook een rationele keuze voor betrokkenen.
 
Als migrantenkind doe je wat je ouders willen.
Je denkt dat je meer aansluiting hebt met een buitenlandse partner. En je kunt een geïmporteerde nieuwkomer lekker domineren met jouw kennis van de lokale markt.
 
Voor de importpartner ligt hier een betere toekomst.
Er is meer vrijheid, een betrouwbare overheid. En daardoor, meer welvaart.
 
Je hoort vaak dat importhuwelijken slecht zijn voor de Nederlandse samenleving.
Je haalt mensen binnen die niet altijd nodig zijn voor de arbeidsmarkt. Ze hebben vaak een lage opleiding, spreken de taal niet, integreren niet makkelijk. Maar wél hebben ze de zekerheid van de welvaartstaat, ook al hebben ze daar nog geen bijdrage aan geleverd.
 
Wat te doen met importhuwelijken?
 
Dat is het nu juist. Er valt niet zo heel veel aan te doen.
De internationale markt voor goederen en arbeid is niet vrij.
Dat maakt dat Europa haar welvaart niet buiten haar grenzen kan delen.
Dus zal immigratie blijven bestaan.
 
Het strengere beleid kan hooguit de instroom vertragen.
Maar dit beleid treft dus ook hoogopgeleide professionals die met hun nóg hoger opgeleide buitenlandse partners Nederland beginnen te verlaten.
Zij sluiten exporthuwelijken.
En waarom ook niet?
Zij hebben geen zin in de vreemdelingenpolitie.
In de VS verdienen ze meer, en betalen ze veel minder belasting.

Deze huwelijks-émigratie is slecht voor de Nederlandse economie.
Misschien moeten we ons maar wat minder druk maken om importhuwelijken en meer om exporthuwelijken.