Aan deze fabel van La Fontaine, al te vinden in de Satiren van Horatius, moet ik denken als ik zie hoe snel de Europese Unie zich uitbreidt. In 2004 groeide de Unie met 10 nieuwe lidstaten, waaronder het omvangrijke Polen. Per 1 januari 2007 zal Bulgarije toetreden, evenals Roemenië, dat onlangs door Frits Bolkestein “een door en door corrupt land” werd genoemd. Ik ben een groot voorstander van het lidmaatschap van deze Oost-Europese landen. Maar er zal nog heel wat water door de Donau vloeien voordat ze werkelijk geïntegreerd zijn in de Europese Unie en echte rechtsstaten zijn geworden waarin structurele corruptie is uitgebannen.

Op 17 december zal de Unie besluiten de onderhandelingen over toetreding met Turkije te openen. Wat moeten we denken van een Turks lidmaatschap van de EU? Voorstanders menen daardoor Islam en democratie te verzoenen en de stabiliteit van de regio te bevorderen. Ze zien voordelen van demografische, geopolitieke, militaire, en economische aard. Ook wijzen ze op de krachtige stimulans die het streven naar toetreding geeft aan de modernisering van Turkije en ze insisteren op reeds gemaakte afspraken. Tegenstanders betogen dat Turkije grotendeels buiten Europa ligt, grenst aan instabiele regio’s, onvoldoende deel heeft aan de Europese cultuur, geen godsdienstvrijheid kent, economisch veel te weinig ontwikkeld is, en het Europese landbouwbeleid zal opblazen. Voorts vrezen ze omvangrijke arbeidsimmigratie en waarschuwen ze ervoor dat de delicate balans tussen secularisme en Islam in Turkije verstoord zal worden als het leger er niet meer garant kan staan voor de seculiere staat.

Wat mij betreft kan Turkije het beste de status van “bevoorrechte partner” krijgen zoals vermeld in artikel 57 van de nieuwe Europese grondwet. Als dit grote en trotse land, erfgenaam van het despotische Ottomaanse Rijk, volledig lid wordt van de Europese Unie, vrees ik dat op een kwade dag.... BOEM, de Unie zal exploderen door interne tegenstellingen.