In deze weken van politiek verbaal geweld, hoor ik weinig mensen met zo’n verstilde, melancholieke Haitink-psyche. Wanneer kopstukken van CDA en VVD kritiek krijgen op hun beleid van de afgelopen jaren, sommen ze met een superieur lachje op wat er nu, in 2006, allemaal wél goed gaat. En tralala, het zal allemaal nog veel beter gaan als ze hun karwei mogen afmaken. Nieuwe plannetjes in overvloed. Zie Rita Verdonk, die er met haar agressief-optimistische houding tegenstanders in de rol dwingt van humorloze haarklovers, zeurpieten en broze suikerpopjes. In het gesprek dat ze in het programma Nederland Kiest voerde met GroenLinks-lijsttrekker Femke Halsema, zei Verdonk nog net niet ‘Tja meiske, jij hebt zonder regeerervaring makkelijk praten, maar waar gehakt wordt vallen spaanders.’ Toch deed haar optreden me erg denken aan dat van alle volwassenen die ooit, wanneer ik vertelde dat ik ervan droomde schrijfster te worden, hartelijk lachten: ‘Natuurlijk fabriceer jij soms best een aardig opstelletje, maar je gelooft toch niet dat die opvallen in de stapels die elke uitgever dagelijks binnenkrijgt? Dat je van schrijven kunt leven?’
De wijze raad van zogenaamd realistisch ouderen, is feitelijk intimidatie. Verbeeld jij je maar niks, haha, en mijn schaamrood en tranen werden bespot als extra handicaps op weg naar mijn ideaal. Nog nooit een excuus-kaartje gekregen van iemand die erkent dat hij het, sorry, destijds verkeerd heeft gezien. Waarschijnlijk kunnen nuchtere, immer vrolijke mensen alles relativeren, behalve hun eigen aard en verleden. Dat de oppositie-lijsttrekkers hun sociale idealen niet willen relativeren en daardoor soms overkomen als zure muggenzifters of even naïeve als drammerige pubers maakt de debatten er niet gezelliger op, dat is waar. Maar vrolijke, speelse, blij vooruitblikkende politiek lijkt mij sowieso verdacht. We mogen niet vergeten dat het zittende kabinet een heleboel stuk heeft gemaakt, waar minder welbespraakte lieden in Nederland en ver daarbuiten nog dagelijks pijn aan hebben.
Alleen al om die reden gun je de montere potsenmakers van VVD en CDA een masterclass bij de allang geslaagde, maar nog steeds leergierige Bernhard Haitink. Omdat dirigeren vooral is: goed kunnen luisteren. Maar ook om een kwetsbare ziel te kweken die ondanks alle successen ‘s nachts kan wakker liggen van gemaakte fouten en nalatigheden. Zelfs van die welke nooit hardop door een ander in herinnering worden gebracht.