Deze week waren we allemaal verenigd in verdriet, in woede en in de overtuiging dat terrorisme gestopt moet worden. Maar hoe lang blijven we verenigd? De week is nog niet afgelopen of de eerste mitsen en maren zijn al weer te horen. “We moeten geen blanco cheque geven aan de Verenigde Staten, we moeten ons niet laten meesleuren in een oorlog die de onze niet is.”
 
Bush heeft gezegd dat de VS militair zal terugslaan, naar de daders, en zei hij naar “those who haboured them”, naar hen die hen huisvesten. Als dat gaat gebeuren, en het zal gebeuren, blijven wij dan ook verenigd achter de Amerikanen staan?
 
Ik vind dat we dat moeten doen. De eerste geluiden zijn alweer gehoord dat we in plaats van geweld te gebruiken moeten proberen de voedingsbodem weg te nemen voor het moslim terrorisme, de onvrede waar hun haat uit voortkomt. Dat suggereert dat het op de een of ander manier toch weer de schuld van de Westerse wereld is wat er in Afghanistan gebeurt. Maar dat is onzin. In Afghanistan, en elders, zijn er bendes, stammen aan de macht, die extreem gewelddadig hun eigen bevolking onderdrukken, handen afhakken, executeren, vrouwen onderdrukken, die de doodstraf stellen op het verspreiden van een andere geloofsovertuiging dan de hunne. De enige manier om die voedingsbodem van haat en terreur weg te nemen is om die regimes te breken.
 
Daarbij zullen onschuldige mensen het leven kunnen laten. Dat is natuurlijk diep tragisch. Maar je kunt dit terrorisme toch niet door laten gaan? De trend is gezet, vroeger was het een vliegtuig vol onschuldige mensen in Lockerbie, nu enige duizenden in het Trade Centre. Dat zet ook een nieuwe norm: wie na het WTC nog slechts een handjevol mensen in een supermarkt opblaast is een loser. De ramp van dinsdag is in de ogen van de aanstichters natuurlijk een gigantisch succes. Dat smaakt naar meer. Misschien hierna wel, wie weet, een kernbom? Daar moeten we als vrije wereld iets tegen doen. Er is geen alternatief.
 
Blanco cheques, meesleuren in een oorlog: loop in Normandië eens rond, en kijk hoeveel Amerikanen zich toen hebben laten meeslepen in een oorlog die de hunne niet was, en wees blij dat ze het gedaan hebben. Het klinkt emotioneel, maar dat is niet erg. Soms moet je even ophouden met mitsen en maren. Natuurlijk moeten we bij de komende acties ons verstand erbij houden, maar waarom zouden we eigenlijk denken dat de Amerikanen dat niet ook zouden willen doen?
 
De eerste columnisten zijn alweer begonnen met het belachelijk maken van George W. Bush. Hij huilt niet geloofwaardig op de TV, hij staat er schutterig bij met zo´n brandweerman. Allemaal totaal onbelangrijk. Op de punten die er toe doen heeft hij het tot nu toe uitstekend gedaan. Geen overhaaste militaire reactie, maar eerst goede informatie vergaren. En, heel belangrijk, zeer uitgebreid de bondgenoten en de Arabische staten consulteren. Prima; we hebben alle reden om pal naast de VS te blijven staan.