Ook als hij geen Nyenrode-ambities ontwikkelt, zal hij door het spel straks meer begrip hebben van de zakelijke wereld dan zijn beide ouders. Zelf merk ik dat zijn Engels verbluffend goed is, en dat hij nu al weet hoe je de media moet bespelen; als manager moet hij aankopen en transfers van voetballers zodanig kunnen toelichten dat de internationale pers hem aldoor prijst.
Ach, had Ella Vogelaar in haar jeugd toch gamenderwijs kunnen leren hoe je met media omgaat, en Wouter Bos hoe je een speler die onderpresteert een beetje netjes afserveert…
 
Dat spelletjes leerzaam kunnen zijn, ontdekte ik jaren geleden al. Samen met andere studenten bereidde ik me voor op een uitwisselingsproject in een later te kiezen Afrikaans land. Bij één van de trainingsweekenden werd er op zaterdag een bordspel gespeeld dat inzicht bood in de bedroevend scheve wereldhandelsrelaties, een kruising tussen Risk en Monopoly, en op zondag een rollenspel met opdrachtenkaartjes, waarbij je leerde creatief en begripvol om te gaan met culturele verschillen, met vreemde gebruiken en taboes.
 
Saillant detail: beide spellen werden geleend bij een kantoor van… de PvdA.
Jammer dat die partij tegenwoordig alleen nog wordt geassocieerd met spelletjes achter gesloten deuren. De PvdA-minister van Binnenlandse Zaken, mevrouw Guusje ter Horst, komt binnenkort met een fatsoensoffensief, getiteld ‘Handvest verantwoordelijk burgerschap’ waar ook een waardencatalogus bij hoort. Gezellig!
 
Ik mag het niet in mijn vooroordeel laten meewegen, maar ik schrok toen ik in De Volkskrant haar CV las: op haar 32ste promoveerde Ter Horst op een proefschrift over het stimuleren van de vraag naar tandheelkundige hulp. Het is dat ik de boeken van Obama allang uit heb, maar anders had ik ze meteen opzij gelegd: wat een geweldig onderwerp, geen wonder dat je daar jaren aan wilt werken – en het betrekt je ook zo actief bij de democratie! Wat een bevlogenheid, en hoop, en visie spreekt eruit!
 
Als ik charismatische Guusje was, liet ik van het handvest stiekem twee leuke spellen laten maken; een real life game voor jongeren, en een avondvullend bordspel voor gezinnen of buurtverenigingen. Zeker rond de feestdagen een fantastisch cadeau:
‘ Speel nu ook Citizen Game! Nu voor slechts tien euro bij uw supermarkt’ - zodat niemand merkt dat hier een moraliserende minister achter steekt, want dan is de lol er meteen van af.
‘Gefeliciteerd! Je hebt het al tot burgemeester geschopt! Helaas ben je ooit betrapt op rijden onder invloed, dat is twintig geloofwaardigheidspunten eraf, maar… je kunt in de volgende ronde sympathiepunten verdienen met een pakkende regeringslogan….’
En dan maar lekker brullen: ‘Samen leven, samen spelen!’
Maar geintjes zijn niet aan gietijzeren Guusje besteed. Die zou meteen game-over roepen.