Bij de opening van een mobiliteitscentrum in Haarlem stelde hij deze week dat de grootste ellende voor ons ligt, in 2009 en 2010, dus niet achter ons. Daarom bepleit hij een tweejarige nullijn voor pensioenen, uitkeringen en lonen. Zo kwam Nederland in het verleden door instortingen van de wereldhandel, zo kan het ook nu weer herrijzen.In deze redenering mag zelfs een machtigingswet die inbreekt in alle afspraken en regelingen niet worden uitgesloten.
 
Het populaire bezwaar hiertegen is dat Donner een kabinet vertegenwoordigt dat de overmatige salarissen van wanbestuurders uit de financiële sector ongemoeid laat. Terwijl deze sector de bron is van de crisis en de belastingbetaler opdraait voor de zeer kostbare en riskante redding van de sector.
 
Maar Donner kan hierop iets terugzeggen. Als er een nullijn komt, dan wordt de druk op managers, vrije beroepen en zelfstandigen om solidair te zijn met de matigende meerderheid heel groot.
 
We zien nu al dat voorbeeldbedrijven als Akzo Nobel snoeihard snijden in de salariskosten van boven naar beneden. Die trend wordt enkel sterker bij een nullijn.
Wie wil parasiteren op de crisisbestrijding van anderen, die zal Donner afdoen als een hopeloos ouderwetse fietser met teveel tegenwind. Maar wie stakingen en betogingen straks wil tegengaan met een aanspraak op rechtvaardigheid, die moet Donner steunen.
 
Wij profiteerden allemaal van het eldorado sinds het midden van de jaren negentig dat van Nederland een gefortuneerde samenleving maakte (ook armen en bejaarden).
En we hadden allemaal leedvermaak toen de kredietcrisis in 2008 het eerst de rijkste Nederlanders raakte. Maar vandaag en morgen is een politiek nodig die de lasten van krimp en herstelbeleid eerlijk verdeelt.