Hij belichaamt de heilsverwachting bij een opstandig volk van 20 tot 25 procent dat zich verraden voelt door de regenten in Den Haag: we wachten tot Geert komt! Maar diezelfde verwachting vormt voor de rest van de burgerij een bron van radeloosheid: we gaan toch niet beleven dat verzamelaars van haat en wraak de macht grijpen?

Volgens Hero Brinkman is Nederland bezig wakker te worden. Dat is een halve waarheid.

Wat ontbreekt, is strijdvaardigheid bij de oude partijen. Ze overladen de man die hen minacht met complimenten en raken dus al in het coma van capitulatie. D66 en GroenLinks kunnen de doorbraak van Wilders niet keren omdat ze zijn probleemstelling niet ernstig nemen. De SP kan het niet omdat zij door het volkse vrijheidsidee van Fortuyn gisteren en Wilders vandaag wordt verzwolgen, zelfs in Oss.

In het midden reageren VVD, PvdA en CDA verkrampt. Ze zeggen een betere oplossing te hebben voor de problemen die Wilders agendeert. Maar ze weten geen verbinding meer te leggen met hun volksdelen.

Het is onverstandig tegenover Wilders te zwijgen, terug te schelden, of te slijmen. Maar hoe dan wel partij te bieden, vragen Rutte, Bos en Balkenende zich sinds donderdag af?

Hier enkele suggesties.

Wees permanent aanwezig in Volendam, Veendam, Moordrecht, Rotterdam, Venlo en al die andere bolwerken van onbehagen. Verdiep je in de klachten en eisen van de mensen. Geef aan hoe je hen beschermt met jouw eigen overtuiging en aanpak. En vergeet de les van Pim niet: zet racisten en aanstellers op hun nummer.

Straf extreme uitingen van de PVV meteen af. Wilders, nota bene zelf beveiligd, durft geen afstand te nemen van aanhangers die kritische journalisten met geweld bedreigen. Brinkman, nota bene oud-politieagent, weigert trots te zijn op een jongen van Marokkaanse afkomst die sneuvelt in Uruzgan. Hier zouden de middenpartijen de eer van de publieke omroep en het leger moeten verdedigen.

En laat zien dat Wilders geen man van het volk is maar een profiteur van zijn ellende. De kredietcrisis heeft in acht maanden vele slachtoffers gemaakt, die vervolgens stemmen op een vent die al die tijd geen enkel plan voor de bestrijding van de crisis presenteerde!

Dus van twee kanten een harde strijd om de ziel van de burger en de orde in de polder. In plaats van de zeepbel van cordon sanitaire. Dat noem ik nou democratie.