Het zal iedere allochtoon verbazen dat juist veel autochtone vrouwen vrijwillig voor segregatie kiezen. Lichtgewicht dameslectuur bestaat al jaren. Maar onlangs waren er zelfs twee praatprogramma’s waarin uitsluitend vrouwen aan het woord kwamen – achter de schermen werken trouwens wel mannen. Er zijn debatpodia, netwerk- en beleggingsclubs, women only, er bestaat een met vrouwennamen gevuld sprekersbestand ; een symposium dat nog een deskundige excuustruus nodig heeft, kan er daar één boeken. Er zijn exclusieve vrouwenfestivals en onderscheidingen voor uitmuntende vrouwen op terrein zus, in vakgebied zo. Er is zelfs een literaire prijs voor zwarte vrouwen. En in grote steden komen binnenkort vrouwentaxibedrijven.
Begrijpelijk: één nare ervaring is genoeg om daar dankbaar gebruik van te maken. Echter, als moslima’s pas naar het zwembad gaan als dit een damesuurtje aanbiedt, worden ze onmiddellijk gekapitteld. ‘Hoho, geen seksescheiding!’

In mijn jeugd kregen jongens die met pistooltjes speelden van een feministische Sinterklazina een borduurpakket met Mickey Mouse. Niet dat het hielp: de games van nu zijn pas echt gewelddadig. De jongen die zijn driften liever constructief aanwendt, kan spelenderwijs manager worden van een voetbalclub of zakenimperium, of juist op criminelen jagen. Dirk Scheringa meets Peter R. de Vries. Hoe rolbevestigend.
 
Toch schrok ik in de speelgoedwinkel vooral van het aanbod voor meisjes. Poppenkleertjes, kralendoosjes - alles is zuurstokroze, alsof er geen andere kleuren bestaan. Fornuisjes met echt brandbare aanmaakblokjes heten tegenwoordig te gevaarlijk, en dokterssetjes waarmee het vroegrijpe meisje interessante ontdekkingen kan doen, liggen te verstoffen in een hoek; met de harde werkelijkheid willen moderne prinsesjes niets te maken hebben. Dat bewijst Monopoly girls edition, ook roze, waarbij je geen huizen en hotels koopt, maar boetiekjes. Kanskaarten en Algemeen Fonds zijn vervangen door sms’jes, en de snoezige pionnetjes zitten in een juwelenkistje met spiegeltje. Het principe: ‘shop till you drop’.
 
Zelfs peutermeisjes worden aangesproken als geestloze fashionvictims, die onder hun K3-dekbed dromen van een toekomst als fotomodel of society-ster. Wauw! In het digitale roze dagboek kunnen vriendinnen je geheimen meteen meelezen en ze met emoticons becommentariëren. Tuurlijk. Zo ontwikkelt iemand haar unieke talent! Nog nooit van Anne Frank gehoord? Eén van de weinige dozen waarop zowel lachende jongens als meisjes stonden afgebeeld, bevatte een kennisquiz over Nederland. En uitgerekend dat gemengde Nederland lijkt langzaam te verdwijnen.
 
‘Alle meisjes willen samenklitten in een besloten glamourboudoirtje, dat is genetisch zo bepaald. Dus spelen we daar op in.’ Een fatalisme waar geen godsdienst aan kan tippen. Bijna had ik met een flitsend fallisch Star Wars-wapen die hele snoephoek kort en klein geslagen. In naam van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap. Want zusterschap lijkt er louter voor wie dom en slaafs wil blijven, en graag wordt afgescheept met spiegeltjes en kraaltjes.