Opgroeiend in een verwoest Europa dat aan de wederopbouw begon, was ik de enige van mijn klas die met zijn ouders op vakantie ging naar het buitenland. Bij Turnhout passeerden wij bij de Belgische grens, waar een douanier met een zaklamp onder ons Fordje scheen. Het was de tijd dat koddebeiers in Zeeuws-Vlaanderen jacht maakten op botersmokkelaars.
 
In mijn jeugd was Europa een continent van slagbomen. In elk land moest je geld wisselen en om te tanken had je benzinebonnen nodig. Maar toen de slagbomen verdwenen, nam de welvaart zienderogen toe. De supermarkt werd een staalkaart van Europese waren. Er kwam één munt en één Europees parlement. Dat gebeurde binnen zestig jaar, in een periode zonder oorlog, iets wat nooit eerder was vertoond in de Europese geschiedenis.
 
Er wordt altijd gekankerd op politici, maar hierom wij mogen ze ook wel eens prijzen.
 
En nu staan wij op een kruispunt. Willen wij een federaal Europa, zoals de Belgische liberaal Guy Verhofstadt voorstaat, of willen wij juist de nationale staten houden, zoals de Nederlandse liberaal Frits Bolkestein voorstaat? Willen wij opgaan in Europees verband, of willen zelf de baas blijven en nee kunnen zeggen tegen Brussel?
 
Eerlijk gezegd denk dat ik dat dit geen echte keus is en dat wij, op den duur zullen groeien naar een Verenigde Staten van Europa. Critici zullen tegenwerpen dat wat in Amerika heeft plaats gevonden nooit in Europa kan gebeuren, omdat Europa geen gemeenschappelijke taal heeft. Maar ook in de VS zijn vele talen gangbaar, zoals het Spaans dat door 26 miljoen mensen wordt gesproken, terwijl alle Europeanen inmiddels een mondje Engels spreken.
 
In Zomergasten pleitte Verhofstadt voor de afschaffing van de nationale Europese staten, wat tot een reactie leidde bij Frits Bolkestein die zich in de Volkskrant afvroeg: “In een federaal Europa zou Nederland de plaats bekleden van Beieren in het huidige Duitsland of Catalonië in Spanje. Willen wij dat?”.
 
Dat is een apodictische vraag, waarbij Bolkestein er kennelijk vanuit gaat dat zijn gehoor hartgrondig “nee!” zal roepen.
 
Maar ik roep: ja, dat willen wij!
 
Van Catalonië weet ik weinig, maar toevallig ben ik vorig jaar vaak in Beieren geweest. Een geweldige landstreek, ik meen het! Nergens in Europa is de welvaart, de levensverwachting en de kwaliteit van leven zo hoog als in Beieren. Iedereen rijdt Mercedes of BMW. De straten zijn schoon, de criminaliteit gering en het lieflijke landschap wordt niet ontsierd door hekken. Aan de internationale uitstraling van München kan Amsterdam een puntje zuigen. Vraagt u dat maar aan Arjan Robben.
 
En wat verliest u nou nog?
 
De Nederlandse identiteit. Maar zeg eens eerlijk: krijgt u nog tranen in de ogen als u onze fiere driekleur ziet wapperen? En bent trots op ons Koningshuis? En denkt u bij Rembrandt, Van Gogh of Mondriaan met opgezwollen borst: dat zijn wij?
 
Ik beken: ik niet.
 
Het is waar dat Adolf Hitler in Beieren aan de macht is gekomen, maar dat is een extra reden om Guy Verhofstadt gelijk te geven en de Europese staten af te schaffen.