Door de economische problemen is de integratiediscussie wat op de achtergrond geraakt. Maar van de week stond er toch een interessant berichtje over in de krant. Het ging over de politie. Het probleem daar is niet dat de allochtone agenten door de autochtone agenten worden gediscrimineerd. “Discriminatie”, aldus het artikel, “is te absoluut en als begrip onbruikbaar”.
 
Dat is goed nieuws, zou je zeggen. Maar wat is het probleem dan? Dat is dat de allochtone agenten vaak op wantrouwen stuiten van hun autochtone collega’s. Voorbeeld: als een Marokkaanse agent besluit om een verkeersovertreding van een Marokkaanse automobilist door de vingers te zien, loopt hij gerede kans dat de autochtone collega’s zullen zeggen dat hij de man heeft laten doorrijden omdat hij ook Marokkaan is.
 
Hierin schuilt een belangrijke waarheid, die iets zegt over onze hele maatschappij en de verhouding tussen de verschillende etniciteiten. Het probleem is niet zozeer discriminatie alswel wantrouwen. En niet alleen van de autochtonen jegens de allochtonen, maar zeker ook andersom, van de allochtonen jegens de autochtonen. Over en weer bestaat er tussen alle bevolkingsgroepen een gebrek aan vertrouwen. Iedere groep denkt dat mensen uit andere groepen hen eigenlijk niet pruimen. Zolang dat zo blijft wordt het niks met de integratie.
 
Hoe is dat wantrouwen weg te nemen? Hoe is er een einde te maken aan het “wij” versus “zij” gevoel, dat niet alleen bij autochtonen, maar minstens evenzeer bij allochtonen bestaat? Er is eigenlijk maar één methode die echt werkt en altijd heeft gewerkt om dergelijke barrières te beslechten. Houdt u vast: dat mannen en vrouwen uit de verschillende groepen met elkaar trouwen en kinderen krijgen. Dan zijn twee generaties later alle integratieproblemen verdwenen.
Alexander de Grote liet niet voor niks zijn soldaten trouwen met de Perzische schonen. En voorbeelden uit onze tijd zagen we volop in de documentaire Mixed Britannia die de afgelopen weken door de BBC werd uitgezonden.
 
Hoe krijg je zoiets voor elkaar? Als jonge mensen uit de verschillende bevolkingsgroepen elkaar niet tegenkomen, omdat ze in verschillende buurten wonen en naar verschillende scholen gaan, wordt het nooit wat natuurlijk. Dan trouwen ze binnen de eigen groep. Maar als de samenleving zo is ingericht dat ze elkaar met enige regelmaat tegenkomen, dan doen de hormonen verder al het werk. De verschillende groepen, autochtoon én allochtoon, zullen ongetwijfeld hun best doen de liefde van de jonge mensen te smoren. Maar, zoals Horatius al zei, je kunt de natuur met een hooivork uitdrijven, ze zal toch altijd terugkeren. Dus ik zeg u, gaat heen en vermengt u!