In Den Haag durft men er nog niet aan te denken, maar het signaal is nu toch overduidelijk: weg met de gevestigde politiek. Of het nu om de gevestigde regeringspartijen gaat of om de gevestigde oppositie (nou ja, wat daarvoor doorgaat, want de oppositie was net zo onzichtbaar als de regering); zij krijgen allemaal een duidelijk advies om maar eens op te krassen. En dat is ook helemaal niet zo erg. Politiek is een vorm van corvée. Van tijd tot tijd moeten weer eens andere burgers opdraaien voor de klusjes die nu eenmaal moeten worden verricht in het belang van ons allen. Het is heel ongezond dat daar de oude mastodonten rondzeulen die elke keer weer in de nieuwe baantjes rollen. Een tijdje geleden zag ik in dit programma Bram Peper weer openbaar solliciteren. En Hans van Mierlo wordt voor de zoveelste keer in de gelegenheid gesteld om een potje te filosoferen over Europa binnen de Europese constituante. De tijd lijkt stil te staan. Maar we zijn niet alleen moe van de oude gezichten, we verlangen ook naar een andere stijl van politiek. Mooier kon de verlegenheid van de gevestigde politiek niet in beeld komen dan door de spastische omgang met het verschijnsel Fortuyn. Voortdurend werd het sfeertje geschapen dat Fortuyn op een ”tweedeling in de samenleving zou aankoersen of dat hij de sociale cohesie zou laten eroderen. De Graaf haalde zelfs met weinig gevoel voor verhoudingen Anne Frank van stal. Een excuus aan de Joodse gemeenschap zou gepast zijn geweest. in een tv-debatje tussen Rob Oudkerk en Fortuyn werd meer dan eens het kale hoofd van Fortuyn van achteren in beeld gebracht, (zoals ook al zo vaak in de krant is gebeurd), zodat onmiskenbaar de Mussolini-vergelijking werd opgeroepen. Maar in Rotterdam hielp dat niets. Integendeel. De oude garde kreeg een lesje in omgangsvormen en de Anne-Frank-demagogie werd doorgeprikt. ”Spreek jij eens met twee woorden, krullebol•. ”En kijk jij me eens aan, snotaap.• Bedremmeld zitten de kwajongens onderuitgezakt in de bank. Eén ding lijkt nu wel duidelijk: vóór 15 mei zullen de vertrouwde Haagse politici een enorme metamorfose moeten ondergaan of ze krijgen een nog zwaardere dreun dan in Rotterdam. De vraag is welke van de gevestigde partijen zich het eerste weet aan te passen aan de nieuwe situatie. En heeft u het ook gezien? De nacht van Fortuyn was eigenlijk ook een beetje de nacht van Balkenende. Dat wordt nog wel wat wat tussen die twee.