Al weken voel ik die klem op m’n kop: ben ik nou vóór of tegen? Maar ik heb mijn standpunt nog niet bepaald of het is weer verdampt in het licht van een nieuw voorval.
Dan zie ik Schröder. “Wij Duitsers zeggen: nooit meer oorlog.” Mooi, denk ik dan, maar de les uit de Tweede Wereldoorlog had ook kunnen zijn: nooit meer dictators.
Dan zie ik Chirac. Ik kom weer onder de bekoring van die melodieuze Franse volzinnen met wijze woorden. Maar ja, het lijkt ook wel wat op nostalgie naar de tijd toen de zonnekoning nog de eerste viool speelde in het Europees concert.
Dan zie ik Blair en denk: die man gaat regelrecht in tegen de wil van zijn volk. Maar ja, denk ik dan, is dàt niet wat leiderschap vergt? Beter Churchill dan Chamberlain.
Dan zie ik Bush met die verbeten uitdrukking. Een domme cowboy, Texaanse olieboer, denk ik dan. Maar ja, Reagan was ook geen intellectueel. En toch - let op - voor die Reagan wordt nog wel eens een standbeeldje opgericht in het nieuwe Rusland.
Soms denk ik ook: laten we nog even wachten. Waarom moet het allemaal juist nu? Maar ja, zo’n gigantische troepenmacht kan je niet paar maanden laten klaverjassen in de Sahara voordat ze in actie mogen komen.
Ook denk ik wel eens: volgens deskundigen wordt het een vreselijke bende na de verjaging van Hoessein. Maar ja, wat weten die deskundigen nu eigenlijk? Ze konden de val van het communisme nog niet voorspellen. De korte duur van van de golfoorlog ook niet. Zou de oliemaffia in Washington met al die satellieten en geheime diensten niet veel beter geinformeerd zijn dan wij?
Soms betrap ik mezelf op wensdromen. Die Hoessein, die krijgt toch ook wel eens een hartaanval? Of er verdwaalt een cyankaliepilletje in zijn koffie? Maar ja, waarom was dat dan niet al eerder gebeurd?
Het is, kortom, een groot getwijfel in dat hoofd van mij. Ik lijd aan mening-nietis. En daar heb ik eigenlijk een godsgruwelijke hekel aan.