In 'De Proefkolonie' van Wil Schackmann loopt de lezer tegen een karakter aan. Dat van Johannes van den Bosch, de initiator van wat we nu zouden noemen 'een deltaplan tegen de armoede'.

In 1818, na de Franse tijd teisterde een leger van werkloze armen de Nederlandse steden en dorpen. Van den Bosch stampte een Maatschappij van Weldadigheid uit de grond die met en revolutionaire oplossing kwam die modern in de oren klinkt: werkkampen, vriendelijker gezegd, landbouw­kolonies, met huisjes, een school en een winkel. Geen b­edéling maar werkver­scha­ffing. De eerste werd Frederiksoord, bij Steenwijk. Overal in Neder­land verrezen locale comités die arme gezinnen kandidaat gingen stellen. De internationale belangstelling was groot.

Frederiksoord is rijk gedocumenteerd en Wil Schackmann een geschiedschrijver die je verplaatst in de beslissingen van toen. Je gaat meeleven met directeur Ben­jamin van den Bosch, de broer van Johannes, en de problemen van de gezin­nen, hun misdrag­ingen, hun vor­derin­gen en misluk­kingen. Er zijn brave lieden bij maar ook genoeg querulan­ten. Zou de harde aanpak werken? Gek genoeg, eigenlijk wel.

Na Frederiksoord kwamen Willemsoord en Wilhelminaoord, tezamen woonden daar 2300 kolonisten. Wim Noordhoek maakte met Wil Schackmann een rondgang door wat er nog staat van de kolo­nie Frederiksoord. Het regent, op twee paraplu's.