De laatste veertien jaar van zijn leven was de Schotse dichter William Soutar (1898-1943) aan bed gekluisterd. Gedurende deze periode beschreef hij dagelijks zijn ervaringen en observaties op zo’n indringende manier dat zijn dagboek nu wordt beschouwd als een van de indringendste egodocumenten uit de wereldliteratuur. Het is een fascinerende mengeling van persoonlijke, literaire en filosofische ontboezemingen, prikkelend en transparant verwoord.

Gespeend van zelfmedelijden neemt hij zichzelf (en zijn medemensen) scherp en niet zonder humor onder de loep. In de turbulentie van het interbellum bleef hij, hoewel bedlegerig, niet aan de zijlijn staan. De eindeloze rij bezoekers die langs zijn bed trok trof een man die zinderde van leven en uitgesproken standpunten niet schuwde.

Soutar hield zijn dagboek bij tot de dag voor zijn dood. Hij was eraan verslaafd en kon er node van scheiden. Zijn biograaf Alexander Scott maakte er een selectie uit die in 1954 verscheen onder de titel Diaries of a dying man.

Wim Brands sprak met Harry Oltheten die 'Dagboek van een stervende' van William Soutar vertaalde.