Franse intellectuelen in het interbellum (de periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog) zijn geobsedeerd door tijd en vergankelijkheid. Schrijvers als Robert Brasillach en André Malraux nemen nadrukkelijk afstand van de tijdsbeleving die Marcel Proust beschrijft in 'A la recherche du temps perdu'. Ze zoeken naar nieuwe literaire vormen om uitdrukking te geven aan de ervaring van de historische tijd, die almaar voortschrijdt zonder richting of doel. Het verlangen naar een andere, meer positieve tijdsbeleving is bij deze schrijvers verstrengeld met politieke idealen over een nieuwe mens en maatschappij.
 
Of ze nu over de Sovjet-Unie schrijven, over Hitlers Derde Rijk of over een nieuwe humanistische orde, uit hun werk spreekt eenzelfde verlangen naar de rust en regelmaat van een ritmische tijd. In de gedroomde toekomst is het dagelijks bestaan niet alleen verweven met de eeuwige cycli van de natuur, er is ook sprake van een ritmische gemeenschap die vaste, rituele handelingen herhaalt in de vorm van dans, zang of mars. In het boek 'Lijden aan de tijd' wordt geanalyseerd op welke wijze deze thema's zich in het werk van de vier schrijvers manifesteren.
 
Maarten Westerveen spreekt met Marleen Rensen over haar boek ‘Lijden aan de tijd’.