In de dichtbundel 'Tot ook ik verwaai' beschrijft schrijver en dichter Peter Swanborn hoe het is om te beseffen dat je hersenen niet meer werken, om te weten dat je niets meer weet. De nachtmerrie van het dwalen door een vreemd huis waarvan iedereen zegt dat jij er woont. De schrik van het niet meer herkennen van mensen die zeggen dat ze je kinderen zijn. Swanborn dicht in 'Tot ook ik verwaai' over zijn dementerende moeder.

Wim Brands in gesprek met schrijver en dichter Peter Swanborn n.a.v. zijn tweede dichtbundel 'Tot ook ik verwaai'.