Schilderes Helma Finze is van oorsprong Duitse. Zij opgeleid aan de academies in Bremen en Stuttgart; in 1977 verhuisde ze naar Nederland. Finze is vooral portretschilder, maar schildert en tekent ook stillevens, want, zegt ze, “een tak met appels, een kapotgeknuffelde teddybeer of de foetus van een kalf kun je ook portretteren”.
 
In het Museum Henriëtte Polak in Zutphen stelt Finze tot en met 13 juni tien levensgrote portretten van zwemmers tentoon. Omdat ze dagelijks op een vaste tijd gaat zwemmen, komt ze in het zwembad vaak dezelfde mensen tegen. Ook in hen zag ze al gauw portretten. “In een badpak of zwembroek zijn die mensen puur, je ziet ze in al hun lijvigheid. Ongecamoufleerd.” Finze vroeg de vaste zwembadgangers of ze hen mocht schilderen. Inmiddels hebben er vijftien in badkleding voor haar geposeerd. “Dat deden ze zonder gêne, want ik kende ze al zo. En gelukkig wilden ze er allemaal precies zo op als ze zijn. Ik kan ook niet flatteren. Ik geef ze weer zoals ik ze zie.”
 
Gijsbert van der Wal ging in Gasteren, in Drenthe, op atelierbezoek bij de schilderes Helma Finze, voor een gesprek over portretteren – of dat nou het portretteren van mensen is, of van stillevens.