Aibo was niet voor niets de bekendste robothond ter wereld. Het hondje kon blaffen, apporteren, kwispelen en commando’s opvolgen, maar ook bewegende beelden opnemen, foto’s maken, muziek afspelen (om daar vervolgens op te dansen) en zelfs een eigen weblog bijhouden.
 
In de zeven jaar dat Aibo gemaakt werd zijn er 125 000 exemplaren van verkocht. Dat is veel, maar niet genoeg om een commercieel succes te maken van de robothond. De winkelprijs van 2000 euro is daarvan een oorzaak, erkent ook Broekhof: “de Aibo was met inderdaad nogal kostbaar. De computerzaak MyCom heeft er in heel Nederland slechts zeventien exemplaren van verkocht.”
 
Er ontstond wel een grote gemeenschap van echte Aibo-fans, die op fora ervaringen uitwisselden, maar ook software ontwikkelden om de Aibo op maat te programmeren. Sony was daar aanvankelijk niet blij mee. Albert van Breemen, verbonden aan Philips Research, noemt het ‘dichtgetimmerde platform’ één van de redenen van het falen van Aibo. Uiteindelijk heeft Sony wel een ‘developer’s kit’ ontwikkeld waarmee beginnende robotprogrammeurs aan de slag konden, maar de aanvankelijke terughoudendheid van Sony én de blijvend hoge prijs van Aibo lijken het hondje de kop te hebben gekost.
 
Toch ziet de toekomst er voor huishoudelijke robots niet somber uit. Veel grote bedrijven zoals Honda hebben hun eigen robotlijn. En nog deze week werd er een nieuw robodier gepresenteerd: Pleo, een robodinosaurus. Deze robot, waarvan in de loop der jaren het gedrag verandert, ligt waarschijnlijk dit najaar in de winkel. Hij zal eentiende kosten van het bedrag dat voor de Aibo moest worden neergeteld.