Op 25 november 2005 kwam het Twentse Haaksbergen door een geknapte hoogspanningskabel zonder stroom te zitten. Duizenden bewoners zaten 61 uur lang in de sneeuw en in de kou, zonder licht, centrale verwarming, televisie of radio. Zelfs het mobiele telefoonnetwerk lag plat. De bevolking werd met geluidswagens en per brief ingelicht over de situatie. Er ontstond een run op noodaggregaten, batterijen, kaarsen en haardvuurblokken
bij de paar dorpswinkels die hun deuren nog konden openen.
 
Regisseurs Michiel van Erp en Lernert Engelberts reconstrueren samen met de Haaksbergers de drie donkere novemberdagen. Tussen de gasbranders, noodaggregaten en oude telefoons horen we de ontroerende en heldhaftige verhalen van de inwoners van het dorp dat drie dagen lang zocht naar licht en warmte. We horen welke praktische oplossingen de supermarkteigenaar, de moskeebezoekers en de kapster verzonnen. We zien de boer, die zijn 84 koeien niet kon melken omdat de melkmachine geen stroom meer had. We krijgen praktische tips: zo vertellen de Haaksbergers dat het verstandig is om altijd een oude analoge telefoon te bewaren en laten ze zien dat je een tupperware-beker heel eenvoudig als versterker kunt gebruiken. En we horen van de bewoners of er misschien een geboortegolf op komst is deze lente.
 
Als je een kikker in een pan met heet water zet, zal hij er altijd meteen uitspringen. Maar wanneer je het water langzaam opwarmt, heeft de kikker geen benul van het grote gevaar dat hem omringt en sterft hij een langzame dood. Zo is het ook met onze energieconsumptie. Als er een crisis is reageren we razendsnel, maar we bereiden ons er bar slecht op voor.
 
In De Toekomst: warme verhalen voor bij de centrale verwarming. Zolang die het nog doet.
 
Camera: Wiro Felix
Geluid: Frenk van der Sterre
Research: Simcha de Haan
Montage: Hinne Brouwer
Productie: Mariska Schneider
Regie: Michiel van Erp en Lernert Engelberts
Eindredactie: Ineke Houtman en Hans Otten