Net als menige stad is ook Amsterdam weer helemaal terug van weggeweest. Als pretpark voor zondagse funshoppers, als global hub voor grote bedrijven, als investment site voor projectontwikkelaars en als trendy setting voor kapitaalkrachtige tweeverdieners die met steeds verder dalende rentes steeds groter huizen kopen. Iedereen wil geld zien, want geld lijkt er genoeg te zijn. En iedereen wil controle en beheersbaarheid want een hoog economisch rendement is de heilige koe van consumentenland. Kun je je nog aan die geldmachine onttrekken? Maar waar zijn de stedelijke marginalen, de autonome zones gebleven? En waar zijn de sociale en culturele alternatieven die zichzelf niet in economische termen kunnen rechtvaardigen? Want bruiste Amsterdam niet ooit vanwege juist díe cultuur?
 
Wie denkt dat kraken dood is, slaat de plank volkomen mis. Getalsmatig is de beweging anno 1999 wel wat kleiner geworden en ze strijdt op een andere manier voor haar belangen. Kraken is tenslotte onder druk komen te staan door de huidige sociaal-economische ontwikkelingen en van overheidswege wordt getracht het kraken te integreren in de maatschappelijke orde. Kraakcafés worden geforceerd aan vergunningen verbonden en kraakgroepen worden door de gemeente geadviseerd om hun initiatieven in economische marktwaarde te vertalen. Er wordt geprobeerd om krakers in het reguliere stramien te krijgen om zo hun autonomie te beteugelen.
 
Op verschillende manieren worden er in de verschillende kraakpanden echter alternatieven geboden voor deze 'inkapseling'. Punkers, hippies, jonge kunstenaars, post-moderne salon-krakers, landkrakers, idealisten, anarchisten, chaoten, macrobioten, stadsnomaden en vrijbuiters vullen op hun eigen manier hun autonome zones in. Solidariteit en gemeenschapszin staan bij deze groepen hoog in het vaandel bij het streven een eigen woon-, werk- en leefwereld te creëren. Maar zij blijven opgejaagd wild.
 
Op eigen initiatief maakten krakers gebieden als de IJ-oevers, die voorheen als no-go areas werden gezien, tot bruisende omgevingen. Op de feesten, skate-parken, tentoonstellingen en theatervoorstellingen in inmiddels ontruimde kraakpanden als de Silo en het Vrieshuis kwamen wekelijks honderden jonge bezoekers af. Er was ruimte voor jongeren om te experimenteren met muziek, dans, theater en kunst, zonder dat dat veel geld kostte. Daarmee voldeden deze plekken aan een grote behoefte onder jongeren om zich sociaal en cultureel te uiten. Maar nadat de krakers de economische rentabiliteit van het gebied hadden bewezen, moesten zij ook hier weer wijken.
 
Volgens de krakers bloedt de stad, als deze tendens zich doorzet, verder leeg en wordt Amsterdam een saaie, kapitalistische stad: alles onder controle. Een stad met weinig ruimte voor alternatieven en waar men vooral geld moet hebben om er te wonen of te recreëren. Daarom gaan zij door met kraken, ook al realiseren zij zich dat de inzet van de strijd anno 99 een andere is dan in de zeventiger en tachtiger jaren : kun je je überhaupt nog lospluggen van de consumptiemaatschappij? Is alternatief willen zijn nog een reële optie?
 
samenstelling: Rob Schröder
research: Fleur Amesz