Marbella is booming. Daar waar de rest van de Spaanse zonnekust nauwelijks de concurrentie met andere vakantieoorden aankan, groeien de bomen hier de hemel in. Er wordt gebouwd, verkocht, gespeculeerd en veel, heel veel geld verdiend. Hotels halen makkelijk een bezettingsgraad van 100 procent, allemaal dankzij projectontwikkelaar, voetbalclubeigenaar en burgemeester Jesús Gil y Gil. Die slaagde waar de traditionele Spaanse politici faalden. In 1989 was Marbella nog een grote chaos: appartementen stonden leeg, de mensen trokken weg, het was vies en onveilig en bovenal iedereen leed verlies. Gil, die er als ontwikkelaar geld verloor, besloot in te grijpen en aan de verkiezingen mee te doen met een nieuwe partij: GIL (Grupo Independiente Liberal). Hij beloofde de kiezers maar één ding: hijzelf en iedereen die met hem was zou weer winst gaan maken.
 
Na zijn verkiezingsoverwinning in 1991 werden de gemeentezaken voortaan voortvarend vanuit Gil's bedrijf geleid. Alle publieke diensten kwamen in handen van zijn bv's. Parken werden bouwrijp gemaakt en verkocht, bestemmingsplannen werden voortdurend gewijzigd. Iedereen die meedoet, deelt mee in de winst, iedereen die tegen is verliest zijn baan of wordt op een of andere wijze het leven onmogelijk gemaakt.
 
In volgende verkiezingen breidde GIL het systeem uit: naar La Linea (dat aan Gibraltar grenst) en naar Ceuta (een Spaanse enclave in Marokko) waar de Grupo de absolute meerderheid heeft weten te krijgen (of te kopen). Daarmee is een lintstad ontstaan die een belangrijk deel van de Costa del Sol omvat en tevens in Noord Afrika voet aan de grond heeft gekregen. Een ideaal jachtterrein voor het systeem Gil. En de buitenlanders komen er graag wonen. Ook al mogen ze niet stemmen: burgemeester Jesus Gil y Gil zorgt voor resultaat.
 
samenstelling: Marije Meerman
redactie en interviews: Gijs Meijer Swantee
research: Olaf Oudheusden