Van Bill Clinton tot George W. Bush en van Evelien Herfkens tot Margaret Thatcher - door links en rechts wordt Hernando De Soto bewonderd en geprezen om zijn economische theorie die is gebaseerd op de simpele gedachte dat 'de armen niet het probleem zijn, maar de oplossing'.
 
Het misverstand dat De Soto onderuit probeert te halen is dat de derde wereld geen kapitaal zou hebben. Dat misverstand is gebaseerd op het feit dat men in het rijke Westen de bijzonderheden van het eigen systeem niet meer opmerkt. Een systeem dat elk bezit op papier vastlegt en daarmee met de rest van de economie verbindt. Bezit kan bij ons als onderpand voor krediet dienen. In veel landen is een hypotheek op het eigen huis de belangrijkste financieringsbron voor beginnende ondernemers. Dit systeem is gedurende tenminste vijf eeuwen gegroeid en heeft zo een enorm kapitaal onder ons doen en laten gelegd.
 
In het grootste deel van de derde wereld echter is het bezit niet of slechts halfslachtig geformaliseerd. Huizen zijn gebouwd op grond waarvan de eigendomsrechten niet goed zijn vastgelegd, bedrijfjes zijn niet wettelijk geregistreerd, industrieën zijn onzichtbaar voor financiers en investeerders. Omdat de rechten op deze bezittingen niet duidelijk zijn vastgelegd, kunnen ze niet zo maar in kapitaal worden omgezet, niet worden verhandeld buiten de plaatselijke kring van mensen die elkaar kennen en vertrouwen, niet als onderpand voor een lening dienen of gebruikt worden als investering. “Er is niet genoeg formeel eigendom in de derde wereld om markten te laten functioneren en om inhoud te kunnen geven aan democratie” stelt De Soto in één van de voorpublicaties voor zijn wereldwijd verkochte boek ‘Het mysterie van het kapitaal’.
 
In Het Ei van De Soto ontvouwt De Soto zijn theorie en wordt getoond hoe dood kapitaal tot leven kan komen in de harde realiteit van de sloppenwijken en het verarmde platteland van Peru. De uitzending gaat daarnaast in op het belang dat westerse ondernemingen daarbij kunnen hebben.