Deel één van het drieluik 'IK zal handhaven' stelt de woonbeleving in Nederland centraal onder de titel 'Eigen terrein'.
Is Nederland echt onleefbaar, zoals Pim Fortuyn beweerde? Of gaat het slechts om ingebeelde gevoelens van angstige burgers? En wat maakt de eigen woonomgeving leefbaar? Meer en meer verschanst Nederland zich achter hekken, schuttingen, alarminstallaties, slagbomen en aarden wallen. Migrantengroepen hebben inmiddels aangegeven ook in eigen wijken te willen wonen. De vestiging van de eerste echte 'gated community' lijkt slechts een kwestie van tijd.
DNW-regisseur IJsbrand van Veelen overweegt uit de Amsterdamse binnenstad te verhuizen en ging op zoek naar de volgende stap in wat specialisten zijn 'wooncarrière' noemen. Hij stuitte gaandeweg op steeds meer hekken en slagbomen rond enclaves vol met Ons Soort Mensen. Hij sprak er over woonbeleving en leefbaarheid met bewoners, met architectuurcriticus Bernard Hulsman (NRC), architect Rob Krier, die Nederland volbouwt met nostalgische architectuur en met Ron de Haas, directeur van woningbouwvereniging Wonen Voor Allen te Almere, die onlangs het plan lanceerde aparte wijkdelen voor allochtone groepen te bouwen.
Waarom spreken we eigenlijk van integratie, maar doen we aan segregatie? Valt Nederland ten prooi aan spontane apartheid? En is dat erg?