Op 2 februari 2002 trad de Nederlandse kroonprins Willem-Alexander in het huwelijk met de Argentijnse Máxima Zorreguiéta. Het huwelijk vond plaats in Amsterdam, waar duizenden mensen op het evenement afkwamen, mét hun camera’s. Dat bracht regisseur Albert Elings op het idee om een film te maken die de gezamenlijke ervaring van de dag weergeeft, een film die niet door één persoon te maken valt. De documentaire werd gemonteerd uit materiaal van meer dan 120 niet-professionele filmers, die elk op persoonlijke wijze de bijzondere dag in beeld brachten. Niets wat er in Amsterdam op 2-2-2002 gebeurde, heeft zich aan het oog van de camera kunnen onttrekken, lijkt het. Zo zijn er beelden van een kappersduo dat een klant verlaat voor de passerende koets, van een orkestje dat op rij staat te piesen tegen een muur, van agenten die ter verantwoording wordt geroepen vanwege een arrestatie. Ook bijzonder is dat er zoiets als een gemeenschappelijk oog lijkt te bestaan. Elings brengt dit oog naar voren door thematische montage en de samenballing in een split screen montage van de vele zooms op politiehelikopters, de vele turende mensen, de vele oranje gebakjes, de vele shots van de gouden koets en van de balkonscène, en het vele gepruts met de werking van de camera. En dan is er nog het persoonlijk commentaar van de onzichtbare filmers. “Leuk hè jongens?” is een frase die vele versies kent. Het resultaat is een unieke 'trouwreportage', die als verlaat huwelijksgeschenk aan het koninklijke paar zal worden aangeboden.