Sheila Weinberg, in de film 57 jaar en sinds 1994 lid van het provinciale parlement van Gauteng, leidde als kind een dubbelleven: opgroeien aan de blanke kant van de kleurlijn, met geen andere keuze dan een blanke school, als dochter van onder blanken gehate communisten. Ze trad in de voetsporen van haar ouders. Tot de legalisering van het ANC in 1990 heeft ze min of meer een illegaal bestaan in eigen land geleid.
 
In het rapport van de Waarheids- en Verzoeningscommissie komt zij onder meer voor in de amnestie-aanvraag van politieman Paul Erasmus. Erasmus maakte deel uit van Operatie Omega van de Veiligheidsdienst en had tot taak met “dirty tricks” het leven te ontwrichten van blanke activisten als Sheila Weinberg, Helen Joseph en ds. Beyers Naudé, die bij elkaar in de buurt woonden en geen van drieën ooit in ballingsschap zijn gegaan. Kogels op ramen afvuren, brandbommen in huizen en auto’s werpen, en vergelijkbare pesterijen.
 
Midden jaren tachtig was de voormalige donkere kamer verhuurd aan een jonge blanke journaliste van een huis-aan-huisblad, Joy Harnden, die door Sheila was geworven voor anti-apartheidsactiviteiten. In 1988 viel Harnden door de mand als agent nr. WWR 805, luitenant van de veiligheidsdienst die bij Sheila Weinberg was geïnfiltreerd. In de tijd dat Harnden in de voormalige donkere kamer woonde zag ze kans contact te maken met ondergrondse kaders van Umkontho we Siswe, de gewapende tak van het ANC, hetgeen aan twee leden daarvan waarschijnlijk het leven heeft gekost; ze worden tot de dag van vandaag vermist. Harnden dook na ontmaskering onder om verder te leven onder een andere naam en is ook door de Waarheidscommissie nooit opgespoord kunnen worden.

Ook in dat opzicht werd in de donkere kamer geschiedenis geschreven, al heeft Eli Weinberg dat niet meer hoeven mee maken. Hij overleed op 18 juli 1982 in Dar es Salaam, Tanzania. In november 2004 is Sheila Weinberg op 59-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding.