In het pand wonen vier mannen en drie vrouwen. Ze gebruiken allemaal nog steeds hard-drugs. Hoogtepunt is de wekelijkse betaaldag: elke donderdagochtend kunnen ze een deel van hun uitkering opnemen om dope te kopen. De meeste tijd brengen ze in het pand door, op hun kamer of lopend door de gang. Spil in hun dagelijks leven is de vaste hulpverlener die ze - naast eten en drinken - voorziet van medicijnen en hun wekelijkse geld om drugs te kopen. Contact met familie is sporadisch, slechts af en toe komt een zoon of dochter op bezoek.
Het Seniorenpand is geen afkickcentrum, maar bedoeld om junks met een levenslange verslaving een rustige oude dag te bezorgen.
 
De film There goes my heart laat het leven van de zeven junks in het Seniorenpand zien.
Een gang met zeven kamers. Achter elke kamerdeur gaat een apart verhaal schuil. Zeven drugsbejaarden met hun eigen levensgeschiedenis, overlevers die een leven achter de rug hebben dat zwaarder is dan van de meeste gewone mensen.
 
De oudste bewoner is Gert-Jan (67 jaar), een aan lager wal geraakte Friese horeca-exploitant.
De jongste is Kitty (53 jaar), huisvrouw die als zwerfster op straat belandde. De twee Surinaamse bewoners (Carlo en Nella) behoren met hun bijna 50-jarige verslaving tot de beruchtste junks van de stad. Paulien (57 jaar) werd in haar gloriejaren als prostituée 'Queen van de Binnenweg' genoemd. Ze heeft nog steeds een paar vaste klanten uit haar goede tijd. De Australische Carmel (59 jaar) is een schizofrene ex-verpleegster. Voor alle bewoners geldt dat ze iets zijn kwijtgeraakt: een gewoon gezinsleven, een grote liefde, contact met hun familie, en vooral hun gevoel.
 
There goes my heart speelt zich grotendeels in het pand af, dat in alles de sfeer van een gewoon bejaardentehuis ademt. Met alle toewijding en verzorging in een door dope gedomineerde atmosfeer. De titel van de film is ontleend aan een nummer van Nat King Cole dat één van de junks zingt als herinnering aan een verloren liefde. De film There goes my heart gaat over onvervuld verlangen, de onmacht van bejaarde junks om te ontsnappen uit hun isolement met het gevoel 'dat er meer moet zijn'.
 
Regie & Productie: John Appel
Camera: Erik van Empel
Geluid: Mark Wessner
Montage: Mario Steenbergen
 
Uitzending: dinsdag 22 november, ca. 23.00 uur, Nederland 3