Na de OPEC gijzeling besluit Klein te breken met het terrorisme. De vraag is alleen hoe. Uitstappen wordt gezien als verraad en Carlos staat bekend om zijn meedogenloze houding. Klein ontsnapt met hulp van een oude kameraad uit de studentenbeweging. Deze kameraad heet Daniel Cohn-Bendit en zal hem de jaren daarna, tot en met zijn arrestatie in 1998, blijven helpen. Op het moment dat Klein breekt met het terrorisme, duikt hij jarenlang onder op het platteland van Normandië.
 
Klein verwijt zichzelf dat hij te laat inzag waar het bij het terrorisme om ging. Hij ziet nu dat hij zelf gebruikt werd door organisaties uit het Midden-Oosten. Terwijl Klein dacht dat de OPEC-actie gericht was op ondersteuning van de Palestijnse zaak, bleek het in werkelijkheid een manier van Khadaffi om meer grip te krijgen op olieprijzen. Klein koos uit idealisme voor het terrorisme, maar er bleken grote politieke krachten aan het werk te zijn die over zijn hoofd hun eigen agenda hadden.
 
In 1998 laat Klein zich in Normandië arresteren. Hij verdraagt het ondergrondse leven niet langer. Tijdens zijn gevangenschap komt Klein zijn cel niet uit. In december 2003 komt hij vrij, na vijf jaar in de gevangenis te hebben gezeten en keert terug naar het kleine dorp in Normandië, waar hij jarenlang ondergedoken heeft gezeten.
 
In de documentaire De Terrorist Hans-Joachim Klein blikt de ex-terrorist voor het eerst terug op zijn leven als terrorist. De documentaire laat zien hoe de persoonlijke gebeurtenissen in het leven van een individu tot radicalisering en terrorisme kunnen leiden.
 
Regisseur Alexander Oey reconstrueert het leven van Hans-Joachim Klein en ontrafelt Kleins keuze voor het terrorisme. Tot aan het heden, tot het moment dat de terrorist in het boerenleven terecht is gekomen. Hij filmt hem in zijn dagelijks bestaan op het Normandische platteland terwijl hij zijn levensverhaal vertelt. Met hem reist Alexander Oey terug naar Duitsland en ontmoet Kleins oude vrienden als Europarlementariër Daniel Cohn-Bendit en Tilman Schulz. Ze kunnen zich nog goed het moment herinneren waarop er een scheiding der geesten ontstond: zij die radicaliseerden en zij die besloten om op het rechte pad te blijven.
 
Archiefmateriaal van onder meer de OPEC gijzeling, Kleins verblijf in Libië en Algiers met Carlos, wordt associatief ingezet, als herinnering. Het verleden blijft mee resoneren in het dagelijks leven van Klein.
 
Regie & Scenario: Alexander Oey
Camera: Jackó van ‘t Hof
Geluid: Benny Jansen
Montage: Chris van Oers
Producent: Bruno Felix & Femke Wolting (Submarine)
Eindredactie: Maarten Schmidt & Thomas Doebele
 
Regisseur Alexander Oey (1960) maakte de afgelopen jaren een groot aantal documentaires, vooral voor de VPRO en de NPS, waaronder Bijlmer The Rough Guide (2003), Jeff Wall (1999), en Euro-Islam volgens Tariq Ramadan (2005).
 
Submarine (www.submarine.nl) is een Amsterdams productiebedrijf, dat zich richt op het realiseren van documentaires en nieuwe media producties. Submarine produceerde de afgelopen jaren onder meer documentaires, animatieprojecten, internetgames en interactieve DVD’s. Submarine werd in 2000 opgericht door Bruno Felix en Femke Wolting.
 
Deze productie kwam tot stand met steun van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties en is geproduceerd door Submarine in co-productie met de VPRO.
 
Deze film gaat tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam 2005 (IDFA), in het programma Highlights of the Lowlands in première.