Boban, Prosinecki, Savicevic, Mijatovic, Mihaljovic, Suker… De ‘Chilenen’. Geboren in hetzelfde land, opgegroeid met dezelfde droom. Ze werden in 1989 jeugdwereldkampioen in Chili en speelden samen, tot in 1990 de oorlog uitbrak en Joegoslavië uiteen viel. Eerst stapten de Kroatische spelers op; daarna nam de trainer Ivica Osim ontslag omdat de Serven zijn geboortestad Sarajevo bombardeerden. Tenslotte werd onder druk van de internationale gemeenschap het team uit het Europees Kampioenschap in Zweden gezet. Dit betekende het definitieve einde van het zo veelbelovende Joegoslavische voetbalteam.
 
In maart 1999 zouden ze voor het eerst weer samen op het veld staan, in een rechtstreeks treffen tijdens de voorrondes van Euro 2000: Mijatovic, Savicevic en Mihajlovic uitkomend voor Joegoslavië; Suker en Boban voor Kroatië. Maar de zeer beladen kwalificatiewedstrijd tussen Joegoslavië en Kroatië werd wederom vanwege een oorlog (Kosovo) uitgesteld.
 
In augustus 1999 werd de wedstrijd alsnog in Belgrado gespeeld. Kroatische spelers bevonden zich voor het eerst sinds de oorlog op Joegoslavische bodem. De spanning rond de wedstrijd werd nog verder opgevoerd doordat de volgende dag een massale protestactie gepland stond tegen president Milosevic. Was het toeval dat het licht uitviel in de 47e minuut? Of was het zo gepland om de demonstraties in gevaar te brengen? Milosevic had alle kaartjes opgekocht voor zijn aanhang, waardoor het gewone publiek de wedstrijd niet bij kon wonen. Kroatië, dat 2 jaar eerder nog derde van de wereld werd in Frankrijk, speelde gelijk.
 
Twee maanden later vond de returnwedstrijd plaats in Zagreb (Kroatië). Deze wedstrijd was zo mogelijk nog beladener. Joegoslavië stond bovenaan in groep 8 en voor Kroatië was het erop of eronder. Het team van Suker en Boban moest winnen om het EK 2000 te bereiken. Voor de tweede maal stonden ze tegenover elkaar. Spelers die elkaar door en door kenden, met elkaar waren opgegroeid, samen wereldkampioen waren, maar door de oorlog verdeeld raakten door tegengestelde belangen. Door de oorlog werden ze gedwongen te kiezen voor een nieuw vaderland, voor een nieuwe nationaliteit, voor een nieuw volkslied en voor een nieuw nationaal voetbalteam. Voor sommigen was de keus gemakkelijk, maar anderen werden verscheurd door twijfels en werden gedwongen tot een onmogelijk keuze.
 
Regisseur Vuk Janic groeide op in Sarajevo en volgde met zijn vader trouw de verrichtingen van het nationale team. De film is zijn verhaal over het uiteenvallen van zijn land, verteld door zijn vroegere helden - de ‘Chilenen’. Vuk Janic brengt de spelers in beeld, en ook hun familie en vrienden: in de dorpen waar ze werden geboren of opgroeiden, op de vaak armetierige veldjes waar ze voor het eerst voetbalden, en bij de Europese topclubs waar ze uiteindelijk terecht kwamen. Een film over vriendschap, oorlog en de liefde voor voetbal.
 
Regie en samenstelling : Vuk Janic
Productie: Pieter van Huystee Film &TV
Eindredactie NPS: Cees van Ede / NPS
Productie NPS: Marjan Fluitsma
lengte: 82'55"