Het was Kevin Barker, alias Currituck Co, die als eerste optrad. Met uitgekiende en op het oog schijnbaar makkelijk gespeelde finger-picking ondersteunde hij zijn minstens zo zuivere zang. Op het podium bleek Currituck Co als singer-songwriter dienst te doen, wat opvallend was, aangezien zijn albums doorgaans meer op het experiment zijn toegelegd.
 
Vervolgens was de beurt aan de in Baltimore, Maryland wonende singer-songwriter Orion Rigel Dommisse. Ze speelde afwisselend piano en elektrische cello, omlijst door een engelachtige stem die de bezongen sprookjeswereld van een nog donkerder randje voorzag. De laatste liedjes werd ze bijgestaan door Greg Weeks (gitaar) en Jesse Sparhawk (percussie, harp).
 
Jesse Sparhawk bleef na de set van Orion Rigel Dommisse alleen op het podium achter en bracht een korte set gitaar-instrumentals ten gehore. Een voorproefje van zijn volgend jaar te verschijnen debuutalbum 'Or Kestral', met het verschil dat deze composities dan van rijke arrangementen zullen worden voorzien. Na een kwartier de man op de rug te hebben toegekeken, nam de jonge singer-songwriter Mariee Sioux op het podium plaats. Haar betoverende verschijning en dito muziek deed de zaal verstillen. Mariee Sioux beschikt over een onnavolgbaar gitaarspel en een goud keeltje die geheel terloops de geschiedenis van generaties indianen in kaart bracht.
 
Vervolgens speelde Greg Weeks een korte set. De muzikant, producer en muziekuitgever die een opvallende rol tijdens deze editie had opgeïst. Met een viertal liedjes wist hij een overtuigende set neer te zetten, waarmee het publiek een voorbode kreeg van zijn volgende jaar te verschijnen solo-album. Een album waar met recht naar uitgekeken kan worden. Het was Festival, een trio uit New York, dat de zesde editie mocht afsluiten. De zusjes Alexis en Lindsay Powell (met Mike Powell op viool en percussie) speelden een theatraal rollenspel waarbij de harmonieuze samenzang een zeer aanstekelijke uitwerking had. De set eindigde met gastrollen voor Greg Weeks, Orion Rigel Domisse en Jesse Sparhawk.
 
Video: Edo Pieper
Fotografie: Cat Stevens