Er is fundamentele kritiek mogelijk op de Nederlandse samenleving, op de westerse maatschappij, zeker op dit moment. Wat is die kritiek uit Moslimkringen, en kunnen we daar wat mee?
 
Porgy Franssen vertolkt de middelbare gastarbeider die zijn kinderen hier ziet opgroeien, hij brengt de kritiek van de fundamentalist dichterbij.
Wat vinden we van hem? Lijkt hij op ons, herkennen we wat? Wie zijn wij, en wie zijn zij?
 
Michael Schaap zit aan tafel en vraagt vier jonge toppers van allochtone afkomst:
Hoe snel voel je je Nederlander? Hoe snel word je als zodanig gezien en geaccepteerd?
Ze zijn veelal in Nederland geboren, opgeleid en aan het werk. Ze zijn Nederlanders in vele opzichten. Wij kunnen er trots op zijn, zo Nederlands. En toch hebben ze sympathieën en loyaliteiten die wij kaaskoppen, Nederlanders van autochtone komaf niet zomaar begrijpen, laat staan delen.
 
Aan tafel zitten:
Naeeda Aurengzeb woont al haar hele leven in Nederland, maar als Amerika Pakistan aanvalt mogelijk dan ligt zij en het land van haar oma even heel direct onder vuur, waar blijft dan haar Nederlanderschap?
 
Fadi Hirzalla is keurig geïntegreerd opgevoed, heeft politicologie gestudeerd aan de VU, hij is Palestijn en moslim en hij voelt zich door het debat in de hoek gezet, de dialoog verhard, de Islam en de moslim worden beledigd en tot de vijand verklaart, waar blijft zijn Nederlanderschap?
 
Ahmed Marcouch is gemeenteambtenaar, hij is Moslim en hij heeft fundamentalistische vrienden maar hij waardeert de vrijheid, de democratie en werkt voor de rechtstaat in Nederland, hij combineert het maar moet hij kiezen?
 
Naima Azough moet zich vijftien keer per dag uitspreken over wat weer een andere Moslim heeft gezegd of geschreven, wat een andere Marokkaan heeft gedaan. Ze zit in de Tweede Kamer van de Staten Generaal, ze is Nederlands, ze vertegenwoordigt ons Nederlanders maar ze wordt voortdurend tot ‘zij’ gerekend.