In een uitzending met en over Oranje-verdedigers en de klok op een minuut voor twaalf wilde ik het even over deze man hebben. Hij leeft nog namelijk. Sterker nog, hij is 33 jaar, oersterk en kipfit. Winston Bogarde pakt elke dag het vliegtuig, vliegt naar Londen, traint mee met de pupillen van Chelsea ergens op de bijvelden van Stanford Bridge, vliegt s’middags terug en valt in een zoete slaap aan de Osdorperweg in Amsterdam. Deze oefening in nederigheid ondergaat Winston dit seizoen voor 60.000 euro per week, een van de redenen dat je Winston niet erg luidruchtig hoort mopperen over het feit dat hij niet eens meer een rugnummer heeft in het ere-gilde van Reinieri en Russische voetbal-mecenas Abramovits. Om zijn humeur wat glans te geven koopt Winston zich twee keer per week een beetje gelukkig in de PC Hooftstraat aan shirtjes, kettingen, schoenen en andere luxe die hij al lang heeft. Het is eigenlijk een even fraai als droef gezicht, hoe deze gevallen ster op vrijdagochtend als een Armada langs de etalages schreidt. Kaarsrecht, met die prachtige kop van graniet. Misschien is woensdagavond iets te vroeg, hoewel ik zelfs dat niet zeker weet, maar hoe veilig zou het niet zijn om als Nederlands elftal achter Winston Bogarde het veld op te lopen. Een trotse Winston Bogarde die wraak en eerherstel zoekt. Er zijn generaals minder gemotiveerd aan een oorlog begonnen. Vergis je niet, hij was tijdens het EK van 1996 onze beste man en blesseerde zich helaas tijdens de WK van 1998. Ik mis hem.
Hij is niet makkelijk. Gelukkig niet zeg. Hij is onuitstaanbaar. En explosief. Na Sparta Ajax trok hij op weg naar de bus voor de camera zijn jasje uit om twee jennende Sparta-supporters even op hun gezicht te timmeren.
 
Overstuurd gedrag, maar ik snak ernaar.
Ik snak naar de meedogenloze, onaangename, onpasseerbare, trotse, wraakzuchtige, winnaar Winston Bogarde. Dick, laat morgen de boel even aan Willem, vlieg naar de pupillentraining van Chelsea. Winston steekt er met kop en schouders bovenuit.