Wij praten over jongensdromen. Sommige jongensdromen komen uit, de meeste niet, daarmee omgaan zou je de zoete kunst van het leven kunnen noemen. Maar veel moeilijker is het als een jongensdroom aan gruzelementen wordt geslagen.
Dat gebeurde een van de weerbarstigste linksbuitens die wij ooit gehad hebben, Rob de Wit.
Hij was van de generatie die in 1983 in Mexico het WK-jeugd onder leiding van Kees Rijvers speelde, samen met de nog onbekende Marco van Basten, John van ’t Schip, Gerald Vanenburg waren zij de jongste generatie sterren.
Rob de Wit ging kort daarna van Utrecht naar Ajax en beleefde zijn finest hour toen hij, wie weet dat niet meer, 14 mei 1985 voor Oranje de beslissende goal maakte in Hongarije tegen Hongarije. Rob de Wit was ingevallen voor Lokhof en schopte Nederland naar de play-offs tegen de Belgen, die we overigens zouden verliezen. Naam die daarbij hoort is die van George Grun.
Rob de Wit zou in 1988 zeker met Oranje Europees kampioen zijn geworden als hij in 1986, op vakantie in Spanje niet zou zijn getroffen door een hersenbloeding. Het leek zich niet eens zo ernstig aanzien, de spelers van Ajax stuurde een kaart naar het ziekenhuis met daarop de tekst: we wisten niet dat je hersens had, maar na een mislukte laserbehandeling in Zweden was duidelijk dat Robbie de Wit nooit meer zou kunnen voetballen.
Een wreed lot dat tot ieders ontroering zo zichtbaar werd bij de benefietwedstrijd die Ajax voor Robbie de Wit organiseerde. Ajax nam daar veel te vroeg afscheid van een van zijn grootste talenten.
Rob de Wit mocht zijn jongensdroom niet leven.