Jaar: 1999
 
In Blink zoomt eddie d in op de komische en tegelijkertijd angstaanjagende verveeldheid van het studiopubliek van een talkshow.
Passiviteit, leegheid, emotioloosheid zijn de dingen die je kunt lezen in de gezichten en de ogen van het studiopubliek. De enige beweging is het langzaam knipperen met de ogen in sommige gezichten. Deze langzame beweging is het ritme waarop de video is gemonteerd.
De gezichten maken deel uit van een publiek dat nergens naar kijkt, maar helemaal in zichzelf is gekeerd. De afwezigheid van geluid versterkt dit gevoel van leegheid.
 
In 1991studeerdeeddie d af aan de AKI in Enschede (Media & Kunst). Zijn werk bestaat uit foto’s, video’s en video/computerinstallaties. Zijn meest voorkomende thema’s zijn: vormen van taal, ritme en de relatie tussen beeld en geluid. Muziek vormt altijd de basis invloed.
In zijn videowerken resulteert dit in musicale composities waarin hij zijn bijna perfecte montagetechniek gebruikt om ritmische structuren te maken met herhaling als een opvallend element. In zijn installaties onderzoekt eddie d afzonderlijke geluiden, bewegingen en gebaren en het idee van een beeld als representatie van het echte object.
Het werk heeft meestal de participatie van een toeschouwer nodig. Hij of zij moet op een knop drukken, of op een mat stappen om het werk volledig te zien en te beleven. De keus van onderwerp komt bij eddie d meestal voort uit het dagelijks leven. Hij zoomt in op zijn onderwerp om het van zijn omgeving te isoleren.