Na de toneelschool in Amsterdam te hebben afgerond, speelde Fons Rademakers (Roosendaal, 1920) als toneelacteur bij verschillende gezelschappen. Na de oorlog speelde hij in stukken van Shakespeare en Molière bij toneelgroep Comedia in Amsterdam, waaraan hij als acteur, en later ook als regisseur, lange tijd verbonden bleef.
 

In 1958 debuteerde Fons Rademakers als filmregisseur met Dorp aan de rivier. In de ruim dertig daaropvolgende jaren maakte hij nog tien speelfilms, waarvan een aanzienlijk aantal verfilmingen van bekende Nederlandse boeken als Max Havelaar (Multatuli) en De aanslag (Harry Mulisch). Thema’s als het koloniale en het oorlogsverleden, het falende rechtssysteem, corruptie en seksualiteit, genieten zijn voorkeur. Ook de hypocrisie van de kerk, vermoedelijk gevoed door zijn katholieke achtergrond, is een geliefd onderwerp.
 

Rademakers had tijdens een stage midden jaren vijftig, ervaring opgedaan in het buitenland, op de set van Vittorio de Sica in Rome en bij Jean Renoir in Parijs. Hij kwam in die tijd ook in contact met Hugo Claus, die later scenario’s voor hem zou schrijven en benaderde Ingmar Bergman als supervisor voor zijn eerste film. In 1966 maakte hij zijn eerste internationale film, De dans van de reiger. Er volgden nog twee buitenlandse speelfilms, Because of the cats in 1973 en zijn (tot nu toe) laatste film The rose garden uit 1989. Deze Europese coproducties zijn, hoewel in het buitenland meerdere malen bekroond, in Nederland nooit erg succesvol geworden. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het taalprobleem. Omdat de acteurs verschillende talen spraken, koos Rademakers noodgedwongen voor gekunstelde oplossingen, - Nederlandse nasynchronisatie en Engelse ondertiteling, Engels als voertaal terwijl het verhaal zich afspeelde in Nederland of acteurs die hun vreemde accenten aannamen - die onnatuurlijk aandeden.
 

In Rademakers’ films stond het drama voorop. Stijl was belangrijk, maar altijd in dienst van het verhaal. Hij mikte op een groot publiek en kreeg dat ook, in ieder geval met zijn Nederlandse producties. In 1987 won hij met De aanslag een Oscar voor beste niet-engels talige film.