SMS is een tentoonstelling van Aryan Kaganof en Dick Tuinder over alter-ego’s en mentale maskers. Kaganof vormde in SMS zijn ‘eigen identiteit’ in een compositie van het werk van Nicola Deane, Alexandra Zwaal Kallos, Catherine Henegan, Phillipp Virus, Milijana Babic en het Illuseum. Dick Tuinder werkte gedurende de drie weken aan zes door hem opgevoerde alter-ego’s. Deze personages werden in een voortdurend veranderende opstelling van de zalen getoond. Tuinder en Kaganof werken al een aantal jaren intensief samen, waardoor zij als zichzelf en als personage steeds vaker elkaars universum betreden. Tuinders alter-ego Ramon dos Santos maakt bijvoorbeeld muziek bij films van Kaganof waarin Dick Tuinder zichzelf speelt. Sally de Winter – een schepping van Dick Tuinder- draagt in haar wereld het gedachtegoed van Abraxas, de creatie van Kaganof uit. Tijdens de drie weken van SMS versmolten de veelvormige persoonlijkheden van Tuinder en Kaganof tot één brein.

Naar aanleiding van SMS zijn Tuinder en Kaganof uitgenodigd door het MOMA in New York om daar een vijfdaagse muzikale performance te organiseren met medewerking van pianiste Tomoko Mukaiyama en vj Phillipp Virus.

Dick Tuinder (1963) volgde de Rietveld Academie en is sinds 1992 werkzaam als regisseur, scenarioschrijver en kunstenaar. Wie het over Dick Tuinder heeft, heeft het over tien en misschien nog wel meerdere personen. Sinds jaren brengt hij zijn uiteenlopende activiteiten als schrijven, kunst, journalistiek werk, film enz. onder bij evenzoveel alter-ego’s: Willem Halbertsma, een 79- jarige oud-politicus en schrijver van klankgedichten (Gark Pydoe!, Finsterwoens, Fabroes de Walgdeboel enz.) over wiens leven Tuinder een biografie heeft geschreven en Jacky van der Snaak, spraakmakend kunstcritica uit het eind van de jaren tachtig die tevens opzien baarde met haar gewelddadige en meestal naakte ‘akties’, maar toch vooral beroemd is vanwege haar vele relaties met andere grootheden uit de kunst, waaronder, het zal niemand verbazen, Tuinder zelf. Voor het overige, de bekendste namen: Ramon dos Santos, Jack and Dave, Tanja Bazel, Sally de Winter. Sally de Winter is een 9-jarig meisje met het intelligente vermogen van een man van 39. Sally weet dingen die een normaal meisje van 9 niet weet. Sally dwingt af dat ze getekend wordt. Ze bestaat als er naar haar gekeken wordt. Dat betekent dat je je alter ego’s verantwoordelijkheid geeft. Sally is als het ware ‘het vrouwelijke’ in Dick. "Al die identiteiten kun je vergelijken met het opstarten van een computer: je start letterlijk een nieuwe identiteit op, zonder verleden, zonder ballast, zonder vooringenomen beelden, herinneringen, geheugen etc. Het is een manier om jezelf onzichtbaar te maken. Daarmee ontken je je bestaan niet, maar creeer je juist de mogelijkheid om op een veel duidelijker en afgebakende manier al de dingen te doen die je wilt doen. Je verdeelt het alleen over meerdere identiteiten. Daarmee maak je een ‘zuiver individu’, een ‘zuivere identiteit’. Iedereen heeft een beeld van je zonder dat je er invloed op hebt. Met een alter ego ontloop je dat."

Aryan Kaganof (Johannesburg, 1964), voorheen Ian Kerkhof, is een Zuid-Afrikaanse experimentele filmmaker die op 19-jarige leeftijd de dienstplicht ontvluchtte door naar Nederland te gaan, waar hij in 1984 asiel kreek. Hij vestigde zich in Amsterdam en was programmamaker en recensent voor de radio-piraat Radio 100. Als tweede jaars student maakte hij zijn eerste lange speelfilm 'Kyodai makes the big time', die op de Nederlandse filmdagen in 1992 het Gouden Kalf kreeg. Hij studeerde in 1994 af aan de Nederlandse film en televisie academie. De bekendste films van Kerkhof zijn Naar de Klote (1996) en Shabondama Elegy (1999).

In 1999 veranderde Kerkhof zijn naam in Aryan Kaganof. Deze naam komt van zijn biologische vader, Kaganof. Aryan ontmoette de man voor het eerst eind jaren negentig. Twee jaar na hun ontmoeting overleed hij waarna Kerkhof besloot de naam van zijn biologische vader aan te nemen. Doordat zijn biologische vader joods was, besloot Kaganof werd op zijn 35ste joods te worden. ‘In taking on my father’s name I was given a unique opportunity: the chance to create myself. And this task of self-creation cannot be haphazard. It must be based on ideas that transcend ordinary meanings. To believe only in what we see does not create us.’

Onlangs verscheen zijn debuutroman Hectisch waarin een joodse jongeman uit Kaapstad wordt gevolgd die samen met zijn vriend er dagelijks op uit trekt om grote hoeveelheden drank en drugs te verstouwen. Zij zijn ‘wanhopig eenzaam en snakken naar een beetje erkenning’. Kowalski loopt om onduidelijke redenen warm voor een meisje dat hij uitermate lelijk vindt. Iedere seksuele toenadering belandt op een dood spoor. Als Kowalski op een gegeven moment ontdekt dat het lelijke meisje wel intiem contact onderhoudt met zijn vriend, slaan de stoppen door. Kowalski zint op wraak. Naast de identiteitscrisis waar vrijwel iedere personage in dit boek mee tobt, tracht Kaganof een kleurrijk tijdsbeeld van het hedendaagse Zuid-Afrika neer te zetten.