De Hongaars-Joodse Besnyö werd in 1910 in Boedapest geboren. Begin jaren dertig ging ze naar Berlijn. Tijdens die Berlijnse jaren maakte ze het werk dat haar de status van baanbrekend kunstfotografe bezorgde. De grafische zwart-wit voorstellingen met ongewone camerastandpunten, vaak vanuit een ongewoon laag of hoog perspectief, en sterke licht-donker constrasten, zijn toonbeelden van de Nieuwe Fotografie. Voor het verkrijgen van die afwijkende camerastandpunten klom Eva Besnyo gewoon op daken en balkons. De composities van haar foto's worden vaak beheerst door diagonale lijnen. Beroemd werd ze met haar foto's van het station van Berlijn en van Hongaarse zigeuners; de foto van het kleine zigeurnerjongetje met een cello op zijn rug, is waarschijnlijk de bekendste.

In 1932 kwam ze naar Nederland om de nazi-dreiging in Duitsland te ontvluchten en om bij Nederlandse filmer John Fernhout te kunnen zijn, haar toekomstige echtgenoot.
 
Na de oorlog wijdde Besnyo zich volledig aan haar gezin en het duurde tot 1968 voor ze de camera weer ter hand nam. Ze wierp zich op als fotografe van de feministische beweging Dolle Mina.
 
Twee jaar geleden verhuisde Eva Besnyö van de Vondelstraat in Amsterdam, waar ze het grootste deel van haar leven woonde, naar het Rosa Spier huis in Laren, waar ze vrijdag 12 december overleed.