Aanvankelijk maakte Van der Stokker schilderijen en tekeningen. Rond 1990 koos zij ervoor om de composities - uitvergroot - te laten interveniëren in de (openbare) ruimte. Dit bood haar de mogelijkheid om, net als de tentoonstellingen die zij van 1983 tot 1986 organiseerde in haar eigen galerie in New York, buiten de beslotenheid van het atelier te werken en meer samen te werken met anderen.
 
Vanaf 1992 werd Van der Stokker een veelgevraagd kunstenaar: wereldwijd realiseerde zij tot nu toe meer dan 150 muurschilderingen. Haar muurschilderingen zijn enig in hun soort, ongegeneerd decoratief en zeer kleurrijk en gaan steevast gepaard met verrassend banale handgeschreven uitroepen en opmerkingen. Cynisme of ironie is de kunstenaar overigens vreemd. Van der Stokker wil gewoon écht ‘vrolijk en vriendelijk’ werken, zich ‘wonderful’ voelen, het ‘gezellig thuis’ hebben en lekker zielig doen over ‘good old abstract art’.

Zowel in Amerika als in Europa behoort Lily van der Stokker tot de voorhoede die eind jaren tachtig pleitte voor een andere, meer positieve benadering van dat wat kunst nog zou kunnen betekenen in de samenleving. Ze nam expliciet stelling tegen de negatieve stemming in de kunsten: “I am a beauty specialist. I have commissioned myself to research happiness and friendliness in my artwork, and with that I take a stand against irony and cynicism”, zo omschreef Lily van der Stokker in 1991 haar uitgangspunten. Naast thema’s als vriendelijkheid, schoonheid en lelijkheid die met name in de jaren negentig centraal stonden, ligt in haar recente werk de nadruk op leeftijd, ouderdom en namen van kennissen. Zij beperkt zich niet tot het ‘goede’ en ‘mooie’. Ook ‘ugly’ things - immers net zo aanwezig in de wereld - inspireren Van der Stokker in haar onderwerpkeuze.