Merlijn Twaalfhoven (1976) is één van de jongste en meest vernieuwende componisten van dit moment. Na de vooropleiding altviool bij Gisela Bergman en Marjolein Dispa aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en het Conservatorium van Amsterdam en de propedeuse studie Kunstgeschiedenis aan de Rijksuniversiteit Leiden, studeerde hij compositie bij Daan Manneke aan het Conservatorium van Amsterdam. In 2001 is hij afgestudeerd en volgt nu de tweede fase studie compositie. Hiernaast studeerde hij altviool bij Esther Apituley en volgde klassen etnomusicologie aan de Universiteit van Amsterdam en de cursus 'Hedendaagse muziek door Zuid Indiase technieken' van Raphaël Reina.
Hij was initiatief-nemer van Plankgas, waarbij beginnend kunstenaars hun kunsten laten zien op het podium, en regisseerde La Vie N’Est Pas Un Chocolat; een ‘totaal-theaterproject’ met acteurs, orkestmusici en dansers in een verlaten scheepswerf in het havengebied van Amsterdam Noord.

Merlijn Twaalfhoven beseft dat hij als componist niet slechts verantwoordelijk is voor de noten op de lessenaars van de musici maar voor het totaal aan beleving van de toeschouwer. Ruimte en klank zijn niet van elkaar te scheiden, en het visuele beïnvloedt altijd het auditieve. Dit gegeven heeft hem gebracht tot een zoektocht naar eenheid van klank ruimte en een organische plaats van het publiek daarin. Dat hij zich hierbij veelal op buitenmuzikale terreinen begaf, en samenwerkte met beeldend kunstenaars, choreografen en regisseurs is voor hem vanzelfsprekend. Evenementen speciaal gecomponeerd voor locaties als de ADM scheepswerf in de havens van Amsterdam, Paradiso en de Oude Kerk namen vaak een hele nacht in beslag en betrokken DJ’s, koks en zelfs kappers en masseurs bij het geheel.
In veel van zijn werk streeft Merlijn naar een zekere organische ontwikkeling van geluid en muzikale structuren. Zijn kamermuziek examen eerste fase “the case of Charles and Rupert” had de evolutie tot thema, en ook moderne vormen van dance-muziek hebben zijn interesse omdat daarin de opbouw en het verloop van energie en spanning vaak belangrijker nog is dan een muzikale of intellectuele boodschap. Waar veel muziek van het begin tot aan het einde voornamelijk informatie wil overbrengen, is Merlijn vooral geïnteresseerd in de lagen die daaronder liggen, en zaken als groei, spanning en energie in een zo puur mogelijke vorm tot uiting brengen. Hij laat zich daarbij deels inspireren door niet-westerse hedendaagse en traditionele muziek en natuurwetenschappelijke theorieën. De interesse in Japanse muziek en cultuur leidde in 2001 en 2002 tot intensieve studiereizen naar Japan, waar hij workshops en concerten gaf, en lessen volgde in traditionele muziek. Zijn werk is o.a. gespeeld door het Tokyo Symphony Orchestra, Radio Filharmonisch Orkest, het Radio Kamer Orkest, het Koninklijk Symphonie Orkest van Vlaanderen, het Nederlands Ballet Orkest, het ASKO ensemble, percussiegroep Kroumata (Stockholm), het Conservatoriumorkest van Amsterdam, het Escher Ensemble, het Amstel Quartet, Slagwerkgroep Den Haag en het Ricciotti Ensemble. Uitvoeringen vonden o.a. plaats tijdens het Holland Festival, de Nederlandse Muziekdagen, Syntory Music Summer Festival (Tokyo), Internationaal Theaterschool Festival, de Gaudeamus Muziek Week en het Wereld Muziek Concours.

(www.groovymusic.nl)