De Oersonate van Kurt Schwitters laat zich het best omschrijven als een doldwaas klankgedicht. Dit veertig minuten durende ‘muziekstuk in taal’ is opgebouwd volgens de klassieke regels van de sonate. Geen welluidende muziek, maar een anarchie van 'gesis, gebrul en gekraai' in vier delen. In zijn sonate laat de dadaïst Schwitters de vertolker voortdurend heen en weer gaan tussen spreken en zingen.
 
Kurt Schwitters (1887-1947) is een van de belangrijkste avant garde kunstenaars van de twintigste eeuw gebleken. Hij vormde met zijn teksten, zijn materiaalcollages, foto’s en schilderijen een eenmans kunststroming. Zelf maakte Schwitters in de jaren twintig en dertig veel furore met zijn Oersonate. Hij trad er mee op voor de Europese burgerij, die zich maar wat graag liet shockeren. Naar aanleiding van een van de eerste opvoeringen werd geschreven:”Eerst was het publiek volkomen verbouwereerd. Na twee minuten echter verdween de schok. En toen gebeurde plotseling waar ze niet langer verantwoordelijk voor waren: ze barstten gewoon in lachen uit, en alle aanwezigen, bevrijd van de druk die zich in hen had opgehoopt, explodeerden in een orgie van gelach. Er was iets in hen geopend, iets dat ze nooit hadden verwacht: een grote vreugde”.
 
Door en naar aanleiding van een idee van Antoinette Jelgersma | Muzikale regie Harry de Wit | Casting adviezen Kemna Casting
 
(bron: www.hnt.nl)