De Palestijns-Amerikaanse kunstenaar Emily Jacir (Ramallah 1970) is in de Verenigde Staten, maar ook internationaal bekend vanwege haar multimedia installaties. Daarin verbeeldt zij op indringende wijze hoe sociale en politieke omstandigheden het dagelijks leven beïnvloeden van diegenen die in ballingschap leven. In video’s en fotowerken maakt Jacir vooral de individuele ervaringen zichtbaar, van haarzelf en anderen van Palestijnse afkomst. Haar werk roept in de Verenigde Staten en daarbuiten veel reacties op. Het Museum voor Moderne Kunst Arnhem is het eerste museum in Nederland dat werk van Jacir laat zien op de tentoonstelling ‘Where we come from’. Emily Jacir.
 
De titel van de tentoonstelling is ontleend aan de foto- en videoinstallatie ‘Where we come from’ die Jacir in 2003 maakte. Voor dit project legde Jacir aan tientallen Palestijnen dezelfde vraag voor: “Als ik iets voor jou kan doen, waar dan ook in Palestina, wat zou dat zijn?”
De kunstenaar kon dankzij haar Amerikaanse paspoort grenzen overschrijden om te voldoen aan alle verzoeken van diegenen die geen of slechts zeer beperkt toegang hebben tot het Palestijns grondgebied. De installatie documenteert door middel van foto’s, teksten en een video de wensen en de wijze waarop Jacir er al dan niet in slaagde deze in te willigen. De serie bestaat uit tweeluiken waarin naast een of meer kleurenfoto‘s een ingelijste, korte tekst hangt. De afbeeldingen variëren van alledaagse taferelen van een interieur of straatbeeld tot bezigheden als landbewerken en een citroenoogst. Wellicht vanwege het kleine formaat roepen de op het eerste oog documentaire foto’s een sfeer van intimiteit op, die wordt versterkt door de begeleidende tekst die het verzoek en de uitkomst weergeeft. Sommige verzoeken waren praktisch (‘betaal mijn telefoonrekening’ of ‘breng cadeaus naar mijn familieleden’) of sentimenteel van aard (‘geef die mooie boom in mijn dorp water’ of ‘koop en eet wat van het suikergoed’). Andere antwoorden op Jacir’s vraag waren zeer persoonlijk: ‘leg bloemen op het graf van mijn moeder in Jeruzalem dat ik niet mag bezoeken’ of ‘ga naar de Heilige Graf kerk en naar de Al-Aqsa moskee en zeg een gebed voor de vrede op’. Op deze wijze voldeed Jacir aan het verzoek van meer dan dertig Palestijnen aan wie door de politieke omstandigheden de toegang wordt geweigerd tot Palestijns grondgebied en daarmee vaak al jaren afgesneden zijn van hun familie en andere dierbaren die daar nog wonen. Steeds gaat het in de verzoeken om de tastbare verbeelding van een verlangen of een dierbare herinnering. Niet alleen wordt in Jacir’s installatie op pijnlijke en doeltreffende wijze duidelijk gemaakt welke praktische gevolgen het Israelisch-Arabisch conflict heeft voor de Palestijnse bevolking, maar wordt tevens inzicht geboden in verlangens en ervaringen van verlies, die boven elke politieke overtuiging uitstijgen.
Naast een selectie uit de serie ‘Where We Come From’ zal in het Museum voor Moderne Kunst Arnhem tevens Jacir’s video-installatie ‘Crossing Surda (A Record of Going to and from Work)’ uit 2002-2003 worden getoond. Het is een 190 minuten durende video waarin Jacir vanuit een gat in haar tas met een camera een week lang haar dagelijkse tocht op de West-Bank van Ramallah naar de Birzeit Universiteit vastlegde.
 
(bron: http://www.mmkarnhem.nl)