Antjie Krog werd in 1952 in Kroonstad geboren. Ze debuteerde op 18-jarige leeftijd met de dichtbundel Dogter van Jefta. Daarna volgden onder meer de bundels Otters in bronslaai, Jerusalemgangers en Kleur kom nie alleen nie.
 
Midden jaren negentig deed Krog voor de Zuid-Afrikaanse radio verslag van de zittingen van de Waarheids- en Verzoeningscommissie, die onder voorzitterschap stond van aartsbisschop Desmond Tutu. De duizenden getuigenissen voor deze commissie van slachtoffers, daders en andere betrokkenen maakten deel uit van de pogingen van de inwoners van Zuid-Afrika om in het reine te komen met de verschrikkingen van het recente verleden. Haar ervaringen met de commissie verwerkte Krog in De kleur van je hart, een boek dat een afrekening met het verleden is, maar meer nog een zoektocht naar de eigen identiteit. Voor dit onthullende en soms onthutsende boek ontving Krog de prijs voor vrede en cultuur van de Zweedse Hiroshima-stichting.
 
Ook in Nederland is Krog geen onbekende: ze trad op bij Poetry International en de Utrechtse Nacht van de Poëzie. In 1999 verscheen bij uitgeverij Atlas een bloemlezing uit haar werk onder de titel Om te kan asemhaal. De gedichtenbundel ‘Kleur komt nooit alleen’ is ook in het Nederlands verkrijgbaar. Zij schreef ook proza (bijv. Country of my Skull – in het Nederlands: De kleur van je hart (1998/2000), toneelstukken en fictie, bekroond met de Pringle Award, de Foreign Correspondent Award en de Alan Paton Award. Op 15 januari opende ze het literaire festival Winternachten in Den Haag.
 
Zuid-Afrika is tien jaar na het verdwijnen van de Apartheid nog altijd zeer gewelddadig. In R.A.M gaat Krog in gesprek met Nelleke Noordervliet over politiek, literatuur en over haar nieuwste boek A Change of tongues, dat naar verwachting begin 2005 in Nederlandse vertaling zal verschijnen. Het boek is een zoektocht naar de veranderingen in Zuid-Afrika na Mandela. Krog schreef A Change of tongues omdat ze worstelde met de vraag of het beter gaat met Zuid-Afrika en of de mensen veranderd zijn. Ze kreeg voortdurend twee verschillende antwoorden: de blanken zeiden dat alles veranderd was, terwijl de zwarten zeiden dat er niets veranderd was. Alle verhalen die ze hoorde verwerkte ze in het boek. En met dit boek laat ze zien dat je niet aan de zijlijn kan blijven staan.