Ronan (1971) en Erwan (1976) zijn op de Salon du Meuble uitgeroepen tot ontwerpers van het jaar 2003. De Bouroullecs zijn ‘alles-ontwerpers’. Meubilair vooral, maar ook architectuur, juwelen, cosmetica en fotografie. Variërend van enkelvoudige stukken tot complete projecten. Hun ontwerpen kenmerken zich door een minimum aan materialen, vormen en kleuren - de broers prefereren subtiliteit boven extravagantie - en zijn aangekocht door verschillende musea en galeries zoals het designmuseum in Londen en de galerie van Droog Design in Amsterdam. Ook werken ze voor Cappellini, Habitat, Vitra en andere grote meubelproducenten.
Ze proberen met hun werk ‘gevoel’ terug te brengen in de relatie tussen de mens en de materiële wereld, zoals ze het zelf zeggen. Door te spelen met betekenissen die in de hoofden van mensen vastzitten aan bepaalde vormen, breken ze met een zeker ‘opgelegd design’. Van de voorwerpen van Alessi zijn ze niet gecharmeerd, die laten niets te raden over. Hun vormen hebben vaak in eerste instantie onduidelijke functies en hebben er bovendien vaak meerdere. Zo kun je hun ‘Vases Combinatoires’ met hulpstukken en inkepingen tot elk gewenst model aan elkaar koppelen waardoor je een boeket kunt schikken zoals je wilt. En leeg zijn ze een kunstwerkje op je vensterbank.

Ook van die andere grootheid in de designwereld, Philippe Starck, moeten de broertjes weinig hebben. Hij heeft weliswaar voor het aanzien van design en designers veel betekend maar vindt zijn eigen persoonlijkheid en handtekening inmiddels belangrijker dan het ontwerp. En het ontwerp, daar draait alles bij Erwan en Ronan Bouroullec. Ze willen het oog plezier, zonder moeilijk gedoe, met simpele vormen. “Het uiterlijk is altijd belangrijker dan de inhoud.”

Faam verwierven Erwan en Ronan onder meer met hun bureausysteem Joyn, dat ze voor kantoormeubelfabrikant Vitra ontwikkelden. Het is een lange tafel die, als hij niet als vergadertafel fungeert, tot verschillende ‘werkcompartimenten’ omgevormd kan worden met verplaatsbare tussenschotten, schrijfmatten en laatjes.
Een ander beroemd ontwerp van hun hand, of eigenlijk van die van Erwan, is Lit Clos. De wit-groen metalen kooi blijkt bij nadere inspectie een slaap cabine. Het roept herinneringen op aan hoogslapers of boomhutten uit je jeugd en biedt tegelijkertijd een besloten slaapplek.

In 1998 ontwierp Erwan, die aan de École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs in Parijs studeerde, een framewerk voor een keuken die door de individuele gebruiker ‘op maat’ gemaakt kan worden met behulp van lossen lades, werkbladen en dergelijke. Giulio Cappellini zag het ontwerp en bracht het niet alleen in productie maar gaf Erwan ook nieuwe opdrachten. Op dat moment vroeg Erwan zijn broer Ronan, die net zijn studie kunstgeschiedenis had afgerond, met hem samen te gaan werken.

In hun studio boven een garage in Saint-Denis ontwierpen de broers lampen en keramische voorwerpen voor Cappellini, evenals vazen voor Authentics in Duitsland en sieraden voor de SMAK Iceland Jewellery Company. Hun ontwerpen tonen invloeden van industrieel vormgever Jasper Morrison, maar ook van Konstantin Grcic en de oudere Italianen, Ettore Sottsass, Andrea Branzi en Gaetano Pesce. Ze zijn het meestal met elkaar eens; hun werk moet oogstrelend, simpel en liefst humoristisch zijn. Maar ze zijn ook allebei perfectionistisch en niet snel tevreden. “Usually our work is strongest when we disagree, because that’s when we push each other to go further. If we’re in agreement, it’s often mediocre”, aldus Ronan.