Na de verschijning van 99 francs brak er meteen een schandaal uit: Beigbeider, die in deze sleutelroman de ethiek van de reclamewereld genadeloos aan het kruis nagelt, zou zich schuldig maken aan nestbevuiling. Eerst een jaar of tien, zo riepen de critici verontwaardigd uit, profiteren van de reisjes, de drugs, de vrouwen en de poen die in dit wereldje eerder regel dan uitzondering zijn, en vervolgens een roman schrijven die bol staat van afkeuring en walging – is dat niet het toppunt van opportunisme? Dat is het, maar wie deze schrijver met Oscar Wilde-achtige trekjes daarop aanspreekt, krijgt alleen maar te horen dat hij dol is op het scheppen van verwarring. Beigbeder speelt met zijn persona als een peuter met een pop. Op zijn Website Le S.N.O.B. (Le Site Non Officiel de Frédéric Beigbeder www.portnawak.net/beigbeder/ ) koketteert hij met elitaire, dandy-imago, maar in zijn boeken (het genre noemt hij ‘auto-fictie’) deinst hij er niet voor terug om zichzelf genadeloos te kakken te zetten.
Beigbeder was zelfs in zijn jeugd al een wandelende januskop. Hij vrat op de middelbare school communistische manifesten, propaganda en filosofieën zodat hij moeiteloos kon communiceren met vooruitstrevend Frankrijk – maar … in plaats van een bijpassende Palestijnse sjaal, droeg hij een smetteloze Burberry-jas. Deze zoon van Bourgois-ouders (zijn vader was headhunter en zijn moeder vertaalde de suikerzoete boeken van Barbara Cartland) is altijd al een vleesgeworden contradictio in terminus geweest, die uiteindelijk liever feesten organiseerde dan studeerde. En hoewel hij heel arrogant en zelfverzekerd overkwam, noemde hij zijn alter ego Marc Maronnier in zijn debuutroman ‘’een gestoorde jongeman’’. De titels van volgende boeken (Vakantie in coma; Novelles onder invloed van ecstacy; De liefde duurt drie jaar) zeggen genoeg over zijn verdere levensloop. Naast zijn carrière als schrijver werkt hij ook aan een imago. Hij krijgt een televisieprogramma (Paris Première), schrijft literaire kritieken (gebundeld in: Laatste Inventaris voor opheffing), stelt voor Warner Bros. de soundtrack van zijn jeugd samen en schrijft scenario’s voor de stripalbums ‘Normaal blijven’ en ‘Normaal blijven in St Tropez’.
Zelf typeert hij zijn schrijverschap als een mentale striptease: na ieder boek is hij wel iets van zichzelf verloren. 99 francs kostte hem zijn baan, De liefde duurt drie jaar, kostte hem zijn vrouw.
Voor zijn laatste boek Windows on the World klom hij dagelijks de Tour Montparnasse op, om daar een roman te schrijven over hoe het in het restaurant van het World Trade Center geweest moest zijn ten tijde van de aanval van 11 september. Ook in dat boek is Beigbeder zelf weer nadrukkelijk aanwezig, want het universum van Beigbeder draait voornamelijk om zichzelf