De inwoners van dit dorp hadden zo hun eigen gedachten over kunst, literatuur en schoonheid. Zij beantwoordden de woede van de punkrock met een ‘alles is mogelijk’-ethiek. Iedere inwoner kreeg een naam van zijn medebewoners, die zijn ware aard het best omschreef. Fionan Hanvey, Paul Hewson en Derek Rowan, de stichters van Lypton Village, werden al snel bekend als Gavin Friday, Bono Vox en Guggi.
Zij vormden met vrienden en gelijkgestemden twee duidelijk verschillende bands die fungeerden als huisorkesten. De namen van de bands veranderden nogal eens. Feedback en The Hype werd uiteindelijk U2 – een band die langzaam maar zeker de wereld veroverde. De andere band koos voor de naam Virgin Prunes en ging op een meer avant-gardistische manier aan het werk. Het uiteenlopende karakter van beide bands was bewust: men wilde de buitenwereld laten zien hoe breed de belangstelling van de dorpelingen was. Soms speelden de bands dezelfde songs, maar uiteindelijk kozen zij voor verschillende filosofische en artistieke paden.
De eerste concerten van de ‘Prunes’ waren eerder ‘art perfomances’ dan optredens en vroegen veel van de bezoekers. Sommigen werden ook verboden. Aan het eind van de jaren 80 hadden zij een dusdanige ‘cult following’, dat zij de debuutsingle Twenty Tens konden financieren.
In hetzelfde jaar kwam het eerste deel uit van het ambitieuze A New Form of Beauty-project, dat weer teruggreep op de statuten van Lypton Village. Virgin Prunes werd geleid door Gavin Friday, een theatrale persoonlijkheid, die toen de band halverwege de jaren 80 uiteen viel, een succesvolle solocarrière begon. De cd Each Man Kills the Thing He Loves, een samenwerkingsproject met Maurice Roycroft (Friday gaf hem in de Lypton Village traditie de bijnaam ‘Man Seezer’) is inmiddels een klassieker. Op dat album, en op een latere plaat als Shag Tobacco, laat Friday horen dat hij een grote voorkeur heeft voor ‘cabaret’-achtige nummers met een zware Bowie-tik. De laatste jaren schrijft hij voornamelijk filmmuziek.