Le Duc (1962), zijn vader was biersteker, is een nakomertje in een gezin met vijf kinderen. Hij voelt zich (en is) een absolute eenling in de culi-fotografie – een “zeepbelwereldje dat van pretenties en gebakken lucht aan elkaar hangt”. Hij is een einzelganger, heeft daar bewust voor gekozen. Hij weigert consessies te doen , gaat voor ouderwets vakmanschap, gebruikt geen digitale techniek, geen manipulatie & duldt dat ook niet in de zaken die hij fotografeert. Hij wil de naakte waarheid, het echte, het rauwe van voedsel en eten laten zien. Hij is een absolute trendsetter. Zijn nieuwste boek heet “Groenten en wijn”.
Le Duc exposeerde ondermeer in De Brakke Grond en (momenteel) op Landgoed Wolfslaar in Breda – vrij bijzonder voor een voedselfotograaf. Zijn naam prijkt menigmaal groter op de covers van kook –en culi-boeken dan die van de auteurs. Le Duc vindt de culinaire fotografie truttig. Voor hem geen gedekte tafels, maar een in het luchtledige zwevende verbrijzelde kreeft, een tak spruitjes die oogt als een met algen begroeit ruimteschip of een stel paprika’s dat eruit ziet als een molecuulstructuur. Of een werk met titel: “Varkenskop met vanille en oester in kaviaarroom” dat een hitsig druipend bergje voedsel toont. Le Duc heeft prachtige technieken ontwikkeld om zijn onderwerpen te fotograferen, laat zich inspireren door het strijklicht van Rubens en Vermeer en klassieke compositietechnieken. Borden zijn op zijn foto’s verboden. Hij wordt bijvoorbeeld geïnspireerd door een beeldend kunstenaar als Tapies. Tony Le Duc wordt ervan beticht dat zijn fotografie de eetlust niet bevordert & hij komt dan ook nogal eens in conflict met opdrachtgevers, die zijn aangeleverde werk te abstract, te weird of te wat dan ook vinden. Hij blijft zich afzetten tegen slappe trends in de culinaire (foto-)journalistiek.
Le Duc werkt voor ondermeer Knack en De Volkskrant. In R.A.M een item over Tony le Duc.