RECLOG > Draaidag 39. Zo nu en dan felle winterzon. Droog.
In gebrekkig Nederlands wist Gregory aan de telefoon, met een Russische omfloerste stem, duidelijk te maken dat onze eerste afspraak niet door kon gaan vanwege ziekte. Maar nu, een week later, moest het er maar eens van komen. Als we de lift uit komen staat hij, zijn vrouw en hun dochter Anna, ons op te wachten op de galerij van hun flat. Gregory praat gebrekkig Nederlands, zijn vrouw helemaal niet en Anna treedt op als tolk. In de woonkamer drinken we thee. We praten over het lied Moeders, dat hij wil zingen. Als we vragen naar het waarom van dit lied, lijkt het alsof hij het een overbodige vraag vindt. 'Waar moet je anders over zingen dan over je moeder. Het bezingen van je liefde voor je moeder is een erg logische zaak.' aldus Gregory.
 
Even later zit het gezin op de bank in de felle lage januarizon. Met een verbazingwekkend gemak begeleidt Gregory zichzelf op zijn accordeon. En terwijl we dachten dat zijn donkere stem aan de telefoon door zijn ziekte werd veroorzaakt, blijkt die donkerte zijn echte stem te zijn. Tijdens de uitvoering raken dochter en vrouw geëmotioneerd. Na deze opname zingt Gregory met zijn dochter nog een lied; Avonden van Moskou. Melancholie in Amersfoort-west, 6 hoog.