Cherry Duyns - inmiddels ex-pijproker - volgde zes jaar lang drie zieke rokers en hun advocaten in hun poging de tabaksindustrie voor de rechter te dagen. 'Mijn oorspronkelijke plan was ze een jaar te volgen, tot de dagvaarding een feit was. Maar dat bleek uiteindelijk een paar jaar meer te kosten,' aldus Duyns. De documentaire toont de ogenschijnlijk ongelijke strijd tussen een klein advocatenkantoor uit Amersfoort en het juridische dreamteam van de tabaksindustrie. Tussendoor filmt Duyns in de fabrieken van British American Tabacco, schetst hij het imploderen van de rookcultuur en de teloorgang en sluiting van een tabakswinkel.
 
Inmiddels zijn alledrie de hoofdpersonen aan de gevolgen van hun verslaving overleden. Bijvoorbeeld Wim ter Schegget die zo verslaafd was dat hij van zijn vrouw wilde scheiden om te kunnen blijven roken. Die met longemfyseem in een rolstoel zit, een jaar later met geamputeerd been te bed ligt en weer een jaar later vlak voor zijn dood met zwakke stem tegen Duyns zegt: "In mijn hart moet ik nog steeds roken." De film van Duyns eindigt nu de eerste aanklacht tegen de tabaksindustrie in Nederland bij de rechtbank Amsterdam ligt en het proces echt begint.