Op de wereldtentoonstelling in Parijs van 1889 hoorde de jonge Claude Debussy in het Spaanse paviljoen een groep zigeuners zingen. Volgens de overlevering was hij zo overdonderd door hun zang dat hij dagelijks terugkwam om naar hen te luisteren. Debussy's indrukken weerklinken in zijn Iberia en Soirée dans Grenade. De flamenco ervaring is veelal een overrompelende, voor zowel de toehoorder als de uitvoerder. Flamenco is niet bedoeld om te behagen, maar om te roeren, te raken en misschien wel te ontregelen. "Wanneer ik met plezier zing, dan smaakt mijn mond naar bloed" zei Tía Anica La Perinaca hierover. Beter dan deze oude zigeunerzangeres uit Jerez kunnen wij de paradoxale esthetiek niet omschrijven. De flamenco werd ooit geboren uit verschillende culturen. Ze is een versmelting van Joods-Christelijke en Arabische ingrediënten met de tradities van de zigeuners die vanaf 1400 het Iberische schiereiland binnentrokken. Van oorsprong gedijt ze het beste in een intieme omgeving. De wereldwijde vlucht die het genre de afgelopen twee decennia heeft genomen toont echter aan dat de flamenco als hedendaage podiumkunst een belangrijke plaats heeft verworven en tijd en plaats weet te ontstijgen. Die kracht ontleent ze aan het vermogen om zichzelf steeds opnieuw uit te vinden. De flamenco van de 21e eeuw is continu in beweging. Makers gaan terug naar haar diepste wortels, tasten de verste grenzen af en zoeken naar de kruisbestuiving met hedendaagse muziek, moderne dans en andere muzikale werelden en culturen. De Flamencobiënnale Nederland is hiervan een spiegel.
Wij willen U de flamenco presenteren als een prachtige smeltkroes, een kunstvorm die met beide benen in deze tijd staat, met de zang, de oerafdruk van het genre, als eeuwige voedingsbron.
Een biënnale verdient haar naam pas bij de tweede editie. In 2006 werd in Amsterdam en Utrecht het startschot gegeven voor een flamencofestivaltraditie in Nederland. Dit jaar zet ook Rotterdam zich als flamencovrijhaven op de kaart. Het wordt een 8-daags ritmisch feest in drie steden. Daarmee is de 'Flamencobiënnale Nederland' een feit.

Ernestina van de Noort (Stichting PerpetuumM) en Maarten Rovers (RASA)
 
DIEGO CARRASCO
Diego Carrasco - Zang en Gitaar; Curro Carrasco 'de Navajita' – Gitaar; Ané Carrasco – Percussie (Cajón); Carmen Amaya – Zang;
Carrasco speelt de volgende nummers:
- En un momento dado - Diego Carrasco
- medley: Cinco Toreros; Al fileres de colores - Diego Carrasco
 
Gitarist, componist, singer-songwriter, en producer.
Diego Carrasco (1954) werd geboren in Jerez de la Frontera in het centrum van de zigeunerwijk Santiago.Hij werd bekend als Tate de Jerez. Als begeleider van de grote zangers uit zijn jeugd, Tía Anica la Periñaca, Tío Gregorio el Borrico, Fernando Terremoto Sr, Sernita de Jerez dronk hij uit de bronnen van de pure Jerezaanse zang. Met deze bronnen ging hij vanaf 1984 aan de slag op onorthodoxe en polemische wijze en vooral met een flinke dosis humor. Zijn experimenten met de Jerezaanse zangstijlen en ritmes leidde hem naar de flamencorock met Diego Amador en naar samenwerkingen met gitaarmeester en vriend Manolo Sanlúcar (Tauromagia) en met de legendarische zanger Camarón de la Isla in ‘Soy Gitano’ om hem uiteindelijk bij zichzelf te brengen. Carrasco, brein achter vele nieuwe flamenco albums, is degene die de puristen en de vernieuwers binnen de flamenco tot overeenstemming weet te brengen door zijn ritmisch meesterschap. Zijn benadering van de flamenco ritmes en vooral die uit zijn geboortestad Jerez de la Frontera, de bulería, is open en onvermoeibaar aanstekelijk. Carrasco gaat door de stijlen heen. ‘Ik doe geen soleá of seguiriya zoals het hoort, dat mag de rest doen; ik zie een andere vorm van muziek, en die probeer ik met grote fijnzinnigheid te maken.’ Carrasco’s heterodoxe flamenco blinkt uit door de eenvoud van zijn arrangementen die hij met zijn stem en gitaar tot grote hoogte laat swingen. Flamencojongleur Diego Carrasco aan het werk zien op het toneel is feest.
 
In 1991 brak Carrasco door in Spanje met ‘Voz de Referencia’, een album dat door Ricardo Pachón geproduceerd werd. Surreële en waanzinnige flamenco net als op zijn latere albums ‘Inquilino del Mundo’ (Wereldburger) en ‘Mi ADN Flamenco’ (Mijn Flamenco DNA). Carrasco, van huis uit gitarist, zingt op deze albums voor het eerst. Omdat, zoals hij zelf zegt: ‘Ik zo’n slecht gitarist was.’ Carrasco’s albums zijn stuk voor stuk creaties waar een eigenzinnige geest te horen valt, een schepper die weet waar hij uit put: de volkslyriek en zang van Jerez de la Frontera. Zoals Israel Galván een metamorfose in de flamencodans bewerkstelligt doet Carrasco dat in zijn arrangementen en door zijn zangstijl. Carrasco omringt zich graag met gelijkgestemden zoals met zijn kompanen Carles Benavent, Jorge Pardo en Tino di Geraldo op ‘Inquilino del Mundo’, een album dat flamencoland op z’n kop zette. ‘Ik weet niet tot op welke hoogte ik verwarring heb gesticht binnen het wereldje, maar ik ben dik tevreden: ik zie een mooie driehoek tussen de kinderen, de ouderen en mijzelf.’
Deze flamencovrijheidsvechter, is ‘el heavy’ van de flamenco. En de meester van het compas (ritme). Zijn ritmische experimenten, zijn ondefinieerbare stijl, zijn originele teksten, hebben hem tot boegbeeld gemaakt van de nieuwe flamenco.

Hij schreef ook de muziek voor de documentaire over Johan Cruijff "en un momento dado"
 
Concertagenda
WO 29 OKTOBER Muziekgebouw aan het IJ, Amsterdam
VOORAFGAAND AAN HET CONCERT geeft Estela Zatiania (deflamenco.com) een lezing over de Flamenco in Jerez de La Frontera: 'Jerez; Flamenco's breeding ground aanvang 19.30 Voertaal Engels.
DO 30 oktober Conservatorium van Amsterdam, Amsterdam openbare masterclass compás 15.00 uur
 
Discografie
- Nuevos medios collección
- Voz de referencia-Inquilino del mundo (2 cd’s)
- Mi ADN flamenco
- A tiempo
- Cantes y sueňos+ Tomaketoma (2002)
- Diego Carrasco (2002)