1. J.S.Bach – Uit: Motet Jesus meine Freude, Gute Nacht
Als je ’n Bachfanaat bent, dan begin je met Bach, maar met welk stuk? Dan kun je er honderd noemen en dan kun je geen keuze maken. Vandaag heb ik de keuze gemaakt op het motet
Jesu meine Freude met name het deeltje daar uit “Gute Nacht”, dat is een soort Berceuse van de dood. Als Bach over de dood muziek maakt dan wordt het vaak zo onbeschrijflijk mooi. Motetten overigens die bedoeld waren voor uitvaartdiensten. De mooiste begrafenismuziek die je je kunt voorstellen.
 
2. Beethoven – Missa Solemnis
Ik ben een enorme fanaat van de late Beethoven, al vanaf ik heel jong was. Ik speel alle laatste sonates en dan ontkom je niet aan de Missa Solemnis. Het is ’n enorm groot werk. Wat mij fascineert in de late Beethoven is “gepassioneerde sereniteit”, en dat zijn twee begrippen die volgens normale mensen helemaal niet samen kunnen gaan, en het is zo raar. Maar dat heeft me altijd aangesproken. En Beethoven is iemand die op fascinerende wijze boven zichzelf kan uitstijgen, ondanks alle kwellingen die hij had. En dat is in de Missa Solemnis beter te horen dan ik welk stuk dan ook.
 
3. Robert Schumann – Sonate in A
Mijn grote liefde is ook Schubert, en dat is ook weer zo iemand. Er zijn tientallen liederen die tot mijn favorieten behoren, maar ik heb de keuze nu maar eens laten vallen op de Sonate in A (D 959). Het is de sonate die ik het meest gespeeld heb. Het is een stuk dat altijd goed overkomt op de mensen en altijd gepakt worden. Daar komt zoveel in voor. Dat stuk betekent toch wel heel veel voor mij.
 
4. Robert Schumann – Gesänge der Frühe
Ja, uiteraard Gesänge der Frühe. ik ben nogal dol op de late Schumann, die klinkt vaak gekweld, want hij was een vereenzaamd mens.
Deze muziek heeft te maken met de overgang van leven naar dood
 
5. W.A. Mozart – Uit: Pianosonate nr. 2 (KV 280), Adagio
Nummer vijf is Mozart. Nou ja, dat is ook weer zoiets… het mooiste pianoconcert is het c klein concert KV 491, er is nooit een mooier pianoconcert geschreven dan dat, maar die wil ik dan toch niet op nummer vijf zetten. Ik wil iets aparts noemen en dan noem ik het Adagio uit de tweede Pianosonate, KV 280. Dat is een langzaam deel in de Sonate die misschien niet eens zo bijzonder is maar waarin je late Mozart al hoort. Ik speel het heel vaak als toegift en dan vragen de mensen “wat speel je toch?”